etdiyi dururdu. Amma indi o qədər hüzurlu idiki, nəsə soruşub bu hüzuru pozmaq istəmirdi. Eşqin Ayparaya səslənib onu otağına çağırdı. Aypara otağa daxil oldu. Eşqin gözü ilə yataqda oturmağını işarət etdi. Aypara çəkinərək yatağa oturub sual dolu gözlər ilə Eşqinə baxdı. Eşqin əlinə feni alıb Ayparanın arxasında oturub saçların özü qurlamağa başladı. İçində kəpənəklər açmışdı indi hər ikisinində, amma hec biri bu səssizliyi pozmamışdı. Eşqinin əli Ayparanın hər saçına dəyəndə qəribə olurdu. Ən əsasda əllərində olan saçlarını görəndə. Deyəsən xəstəliyə görə tökülürdü... Saçın quruladıqdan sonra yavas yavas Ayparaya yaxınlaşıb iki əlləri ilə belinən qucaqlayıb, saçların qoxlamağa başladı. Ayparanın isə indi ürəyi yerindən çıxacaq kimi idi. Eşqin "Yatmaq vaxtıdı artıq" deyib özün toparlayıb ayağa qalxdı. "Sən mənim yerimdə yat mən özümə yer taparam" dedi. Aypara "Səni narhat elədim.." dedi oda ayağa qalxaraq. Eşqin "Hec bir narahatclığı yoxdu yuxun şirin" deyib cəld otaqdan çıxdı. Mətbəxə kecib özünə su süzüb içməyə başlayıb dərin bir 'oh' çəkdi. Qonaq otağına keçib divana uzanıb, otağında yatan Ayparanı fikirləşib gülümsəməyə başladı. Sonra bir anlığına gülümsəməsi dayandı üzündə. Ağlına xəstəliyi gəldi... O Aypara haqqda hec nə bilmirdi. Uzandığı yerdən ayağa qalxıb Ayparanın yatdığı otağın qarşısına gəldi. Yavaşca içəri keçib Ayparanın yanına gəldi. Yorğunluqdan yatmışdı. Ay işığı otağa düşdüyündən Ayparanın üzün görə bilirdi. Yatacağın yanında oturub ona baxmağa başladı. Otağa düşən günəş işığı ilə Aypara gözlərini açdı. Soluna baxdıqda yatacağın bir küncdə qısılmış şəkildə yatan Eşqini gördü. 'Onun burda nə işi var?' deyə ağlından keçirtdi.Amma ona ilk dəfə idiki bu qədər yaxın idi. Sarımtıl olan gur sacları səhər - səhər çox dağnıq idi. Eşqin hər zaman saçlarına çox diqqətən biri idi. Ən sevdiyi özəlliyidə məhz saçları idi. Aypara Eşqinin saçlarının gözəlliyindən ayılıb, yastığa tökülən öz saçlarının reallığına qayıtdı. Artıq saçları daha çox tökülürdü.