gəlinbacıdan? Səni heç belə bilməzdim.

– Qorxursan da sözdür? Görəndə tir-tir əsirəm.

Kənan gülürdü. Elşad əlini ağzına tutdu, əsnəyə-əsnəyə Kənana:

– Qardaş, mən evli adamam, məni məşğul etmə, – dedi. – Sonra töhmət alaram!

– Oldu, yoldaş leytenant!

– Davay, get qulluğunu elə! – Xudafizləşib zəngi bitirdi, mənə tərəf əyilib çiynimdən öpdü. Yenidən yatağa uzanıb yuxuya getməyə çalışdı.

Səhər mən yerimdən qalxıb geyinmək istəyəndə termonun üstündə balaca bir qutu gördüm.

Elşad yatmışdı. Maraq məni götürdü. Açıb baxdım. Bu qızıl boyunbağı idi. Üstündə Elşadla mənim adlarımızın baş hərfləri vardı. Çox zərif idi. Qutunun içərisindəki ikiyə qatlanmış balaca kağız parçası diqqətimi çəkdi. Açıb oxudum:

“SON NƏFƏSİMƏDƏK SƏNİNLƏ BİR ÖMÜR SÜRMƏK İSTƏYİRƏM, FORSLU PİŞİK”.

Gülümsünüb, hələ də yatmaqda olan Elşada baxdım. Unutmayıbmış… Kənana bilərəkdən belə deyirmiş…

Əynimi geyinmək üçün onun yatmasını fürsət bilib, bu dəfə daha dolabın qapısı arxasına çəkilmədim. Elə buradaca gecəliyimi soyunmağa başladım. Başım özümə necə qarışdısa yarıçılpaq qalanda onun fısıltısına diksinib başımı qaldırdım. Bu zaman açıq saçlarım üzümə, sinəmə dağıldı. Gözlərim heyrətdən böyüdü, özümü itirdim.

Elşad oyanıb taxtın kənarında oturmuşdu. Və gözünü məndən çəkmədən köynəyini geyinməyə çalışırdı. Sanki birinci dəfə idi məni görürdü. Məsti-xumar olmuş, özünü unutmuşdu.

Dərin bir köks ötürdü. Üzündəki ifadə, baxışları, üstəlik, alt dodağını dişləri arasında sıxıb dayanması bir yandan məni çaşdırsa da, bir yandan da onun bu halına məni gülmək tutdu. Paltarı əynimə elə bir sürətlə geyindim ki, həyatımda heç belə çevik tərpəndiyim olmamışdı. O, mənim ərim idi. Amma mən hələ də ondan utanıb sıxılırdım.

Üst-başımı qaydaya salıb pərtliyimi ört-basdır etmək üçün bir bəhanə ilə dolabda nə isə axtarırammış kimi göstərdim özümü. Geri çevriləndə Elşad başımın üstə dayanmışdı. Və hələ də köynəyini düymələməyə çalışırdı.

Boğazını arıtlayıb:

– Sabahın xeyir! –