– dedi.

Mən gözlərimi ondan qaçıra-qaçıra, ürəyim şiddətlə vura-vura:

– Sabahın xeyir! – dedim. Amma güclə dilləndim.

– Necə hiss edirsən indi özünü? Yaxşısan?

– Aha, indi yaxşıyam.

– Şükür.

Gözüm birdən onun köynəyinin yaxasına sataşdı, dodağım qaçdı. Yuxarı düyməni alta, alt düyməni yuxarı ilgəyə keçirib bağlamışdı. Əlini kənar edib güləş ifadə ilə düymələri bir-bir açıb, yenidən düymələməyə başladım.

Elşad nə iş gördüyünün fərqinə indi varıb, dodaqlarını bir-birinə sıxdı.


– Günümə bax da… – Başını buladı. Sonra da həmişəki kimi özünü sındırmayıb əlavə etdi. – Hmm… Qocalıq öz işini görür.

İstehza ilə gülümsünüb, dedim:

– Gözün əlinə baxmır, ondandır.

Haqlı idim deyə Elşadı gülmək tutdu.

Mən işimi görə-görə bütün cəhdimlə məni saran həyəcandan əllərimin titrəməsini bəlli etməməyə çalışsam da alınmırdı. Bir ara özüm də hiss etmədən baxışlarımı qaldırıb Elşadın üzünə baxdım. Onunla göz-gözə gəldim. Lakin gözlərinin içinə iki saniyədən artıq baxa bilmədim. Baxışları o qədər dərin və nüfuzedici idi ki, ürəyim bir az da şiddətlə vurmağa başladı.

Bu vəziyyət onun ürəyindən idi. Üzündən razılıq yağırdı. Mən tələsdiyim halda, o, vaxtın durmasını istəyirdi. Baxışlarını üzümdən ayırmadan kinayə ilə dedi:

– İndən belə nə edək biz? Əynimizə nə geyinsək mütləq tərsinə geyinək ki, bu nazlı Mələk bizə heç olmasa bir neçə saniyə diqqət ayırsın?

Mən özümü eşitməzliyə vurdum. Heç bir söz demədən sonuncu düyməni bağladım.

Səhər yeməyindən sonra Elşad mənə yaxınlaşdı:

– Otaqda sənə çatası bir şey vardı. Götürdün?

Təbəssümlə üzünə baxdım.

– Aha, götürdüm.

– Bəyəndin?

– Çox.

– Bəs niyə boynunda deyil?

Çiyinlərimi çəkdim. Elşad mənalı-mənalı gözlərimin içinə baxıb dedi:

– Gələrsən otağa, mən asaram boynuna.

Dediyi kimi etdi. Günorta otağımızda ikən o, boyunbağını mənim boynuma asdı. Əyilib boynumdan öpdü. Bütün bədənimdən xoş bir gizilti keçdi.

– Sənin üçün bundan da bahalılarını, bundan da yaxşılarını