alacam. Bu nədir ki!

Barmaqlarım boyunbağının üstündəki hərflərin üzərində gəzdi, oxşadı. Ona doğru çevrildim. O, əsir edici baxışlarla üzümə baxıb soruşdu:

– Bir təşəkkür yoxdur?

– Çox sağ ol! Təşəkkür!

– Sadəcə, sağ ol, hə? Qısa və konkret!

– Başqa nə keçir ki, ürəyindən? Mən rüşvətlə yoxam.

Onu gülmək tutdu:

– Yox, o işlər bizlik deyil. Yəni mən səndən bir nəvaziş… bir balaca istək, qayğı görməyəcəm də, hə?

– Off… Yaxşı da… Əl çək! – Ayaqlarımın ucunda bir balaca qalxdım. Və özümü toplayıb ilk dəfə olaraq üzündən öpdüm. Bu, Elşadı qane etmədi. İstehza ilə dodağı qaçdı.

– Puahh… Başıma dəysin, belə çox sağ ol mənim!

– Gözün doysun! – deyib, ondan aralanmaq istədim, amma o, qolumdan tutub məni özünə sarı çevirdi.

– Bu gözlərim nə qədər ki səni görür, doyan deyil!

– İnanan daşa dönsün, təkcə məni görürsə əgər! Allah-təala nə yaxşı ki, bu dili sənə veribmiş, vəziyyətin doğurdan pis olacaqdı. Toruna salana qədər bişirirsən də…

O, dodaqlarında dolanan təbəssümlə məni özünə çəkdi.

– Mən səndən başqasını görmürəm. Baxsam da koram! İnanmırsan?

– Qətiyyən!

– Gəl, inandırım səni! – deyib, özünə xas bir əda ilə gülümsündü.

– Ehtiyac yoxdur.

– Mənim var ehtiyacım! – deyib göz vurdu və tez də əlavə etdi. – Öyrətmək olmasın, gözəl qız, adamı, bax, belə öpərlər!

Mənə doğru əyildi. Üstufca dodaqlarımı dodaqlarının arasına aldı. Gözlərini yumub, bir neçə saniyə sonra meyxoş bir səslə pıçıldadı:

– Balam doğurdan da bal dadır də mənim!

(Ardı var)
MüəllifFiruzə