Sübh tezdən, saat bəlkə də heç 6 olmazdı, Elşadın telefonuna gələn zəngin səsinə gözlərimi açdım. O, yatmışdı. Duymurdu.

Bir anlıq onun yatmasını seyr elədim. Ona elə yazığım gəldi ki. Mənə görə bütün gecəni gözünü yummamışdı.

Zəng aramsız olaraq çalırdı. O, nəhayət, səsə oyanıb, yarıyuxulu halda könülsüz-könülsüz telefonu tumbanın üstündən götürdü. Qulağına aparıb cavab verdi.

Mən onun oyandığını görüb, gözlərimi yumdum. Elşad yorğun səslə:

– Ay can, Kənan. Bu vaxt xeyir ola, brat? – Əliylə üz-gözünü ovuşdurdu, ayılmağa çalışdı.

Mən bu sakitlikdə xəttin o üzündən onun həm can dostu, həm də eyni hərbi hissədə işlədiyi Kənanın səsini aydın eşidirdim.

– Ə, tənbəl, bəsdir yatdın! De görüm, bu gün ayın neçəsidir? Bu gün hansı gündür səncə?

– Hmm… Sən dəqiq naryaddasan, vaxt öldürməyə adam gəzirsən. – Elşad narazılıqla ona irad tutdu. – A kişi, imkan ver yataq da…

Kənanı təəccüb götürdü, lakin geri çəkilmədi.

– Ə, necə yadından çıxa bilər e…

– Bu vaxt mən heç öz adımı da xatırlamıram, qardaş. – Elşad özünü bilməzliyə vurdu.

– Bu gün sentyabrın 10-dur! Sizin toy gününüzdür! Ay vəfasız! Demə ki, bəy çıxmağım da yadımda deyil.

Elşadın dodağı qaçdı:

– Yox, onu xatırlayıram. Allah var başımın üstə! – Barmaqları saçlarımda gəzdi. Mən bütün cəhdimlə oyaq olduğumu bəlli etməməyə çalışdım. Gülməyimi güclə boğdum.

– Şükür Allaha ki, bircə onu unutmamısan. – Kənan güldü. Və dərhal böyük fərəh hissi ilə əlavə etdi. – Səni təbrik edirəm, qardaş! Həmişə bir yerdə olun! Sevib-sevilin! Qoşa qarıyın! Allah sizə övlad payı da versin, inşallah! Başqa nə eşitmək istərdin? – Zarafata keçdi.

– Hələlik bu qədər bəsdir! Tələsmə də, səhərin gözü hələ açılmayıb. – Elşad da şirin-şirin gülüb, ona qoşuldu. – Gün qabaqdadır.

– Gəlinbacını da mənim adımdan təbrik elə. Burda olsaydın, qeyd edərdik. Nə oldu səsin çıxmadı? Komandirin eşidir?

– Hələ subaysan da, gurlayırsan. Evlən, görəcəm səni. Səsin kəsiləcək.

– Ə, nə yaman qorxursan sən bu