yaşını sildi.

Mən bir qədər toxtadıqdan sonra Elşad müqəssir baxışlarlarla üzümə baxıb:

– Dəqiq bilirəm ki, onların məni görməyə gözləri yoxdur. Lakin məndən asılı olan bir şey deyil. Qızlarını çox sevmişəm və sevdiyim qızın özgəsinin olmasına qətiyyən yol verə bilməzdim.

Qınaq dolu baxışlarla onu süzüb:

– Valideynlərimin səni görməyə gözü necə olsun? – dedim. – Bir oğlan ki qızın ata-anasına zəng vurub hədələyə, qızı özgəsinə versəniz qumbara ilə gələcəm, evi başınıza uçuracağam deyə. Bundan nə anlamaq olar səncə?

Elşadın dodağı qaçdı.

– Bu haradan yadına düşdü? Bir xəbərdarlıq idi də etmişdim.

– Var idi qumbaran bizim evi partlatmağa? – İstehza ilə onu süzdüm.

– Vəziyyət tələb etsəydi, əldə edəcəkdim! – Elşad yenə də özünə arxayın bir əda ilə dilləndi.

– Puahh… Şəxsi cəbhəxanan var deyəsən. Silah-sursatlı oğlansan da sən.

– Sənə görə tank da qaçıraram! Problem deyil!

– Tankı erməni üçün saxla! Lazım olacaq başlarını əzməyə!

– Onun söhbəti yoxdur! O, sözsüzdür! Dediyim odur, səni əlimdən bir Allah bəndəsi ala bilməz də. Əzib keçərəm hər kəsi! Fərqi yoxdur, kim olur-olsun!

– Həmin gün mən evdən bayıra çıxmasaydım, necə qaçırardın axı məni? Başa sal.

– Başa salım də… Hərtərəfli düşünüb daşınmışdım. Səhərə qədər yatmayıb, o barədə də plan cızmışdım. Amma görürsən də, qismət. Demək ki, yazan səni onsuz da yazıbmış taleyimə. Elə olmadı, belə oldu.

Onun özünə belə əminliyi, bu qədər arxayın danışığı məni odladı. Təzədən yerimə uzanıb arxamı ona çevirdim.

– Nə oldu, səsin çıxmadı? – Elşadın yarı güləş səsi eşidildi.

– Gecən xeyrə! – Əsəbi tonda dilləndim.

– Nə deyirəm ki… Xeyrə qarşı! Şirin yuxular.

Beləcə günlər öz axarı ilə keçməkdə idi. O, mənimlə bu günlər ərzində çox mehriban davranırdı. Xətrimə dəymir, nazımla oynayır, yanımdan ayrılmırdı. Amma mən nədənsə ürəyimdəki şübhəni heç cür qova bilmirdim. Bir gözüm telefonda idi ki, yenə hansısa qız zəng vuracaq. Çünki belə adət etmişdim.

Bir gün o, duşda ikən