deyiləsi sözüm var.

– Nə söz? – Maraqla üzümə baxdı. – Eşidirəm.

Mən dərin bir köks ötürüb əslində özümü topladım. O, dayanıb mənim nə deyəcəyimi gözləyirdi. Bu arada musiqinin səsini də azaltdı.

Dodağımı dişlərimin arasında sıxıb, bir qədər çəkinə-çəkinə dilləndim:

– Sənin anana qarşı belə kobud, belə sərt rəftarın xoşuma gəlmir. Özü də mənim yanımda. O, elə zənn edir mən yönəldirəm səni.

Elşadın üzündəki mülayim ifadə bir anda gərginliklə əvəz olundu. Qaşlarını düyünləyib, çəp-çəp məni süzdü:

– Bu idi mənə demək istədiyin söz? – Acı istehza ilə dodağı qaçdı. Təəssüflə başını buladı. O, deyəsən məndən tamam başqa bir xəbər alacağını umurdu. Amma yanıldığını anlayıb pərt oldu. Buna görə də əsəbiləşdi. Mən əlimi onun əlinin üstünə qoyub, yüngülcə sıxdım.

– Elşad…

Öz adını birinci dəfə mənim dilimdən eşitməsi onu həyəcanlandırsa da qaşlarının düyünü açılmadı. Gözucu əsəbi-əsəbi məni süzdü.

– Get üzr istə, barışın! Xahiş edirəm səndən, son qoy bu küsülülüyə! Sən kiçiksən, addımı sən atmalısan!

– Mənim belə bir fikrim yoxdur! İstəmə bunu məndən! – Elşad qəti səslə dedi. – Onlar məni başa düşmək istəmədilər!

Mən istəmirdim anayla balanın arasına girən bir günahkar kimi tanınım. Bu ittihamlardan artıq cana doymuşdum. Odur ki, Elşadı yola gətirməyincə geri çəkilmək istəmədim.

– Sizin ana-bala öz aranızda bir anlaşılmazlıq olub, məni buna qatmayın.

– Buna özləri şərait yaradıblar! Sənlik burda heç nə yoxdur!

– Yenə də bu sənə heç bir əsas vermir! Günahı dağlar boyda olsa da o, sənin anandır! Səni dünyaya gətirib.

Elşad dodaqlarını bir-birinə sıxıb, susdu.

Mən bunu fürsət bilib, davam etdim:

– Bilirsən nə var? Mən yorulmuşam artıq! Belə həyat olmaz e… Evdə heç kimin üzü gülmür. Hər gün gərginlik… Hər gün söz-söhbət… Mehribançılıq yoxdur. İlkin nə vaxta qədər yanımda oturub söhbət edəcək ki, başım qarışsın? Sən şəhərdə, ata-anan da ki, üzümə baxmaq istəmir. Nəinki mənimlə kəlmə kəsmək.

– Dilə gəldin axırda? – Elşad