d çevrilib acı təbəssüm etdi.

– Yox, yanılırsan. Mən düşünürəm ki, öz doğma anasına bu sifəti göstərən məni sabah küçəyə atar! Anasına dəyər verməyən oğlan mənə nə dəyər verəcək axı.

Elşaddan səs çıxmadı. Əlinin altındakı rulu əsəbiliklə sıxdı. Bunu görsəm də susmadım:

– Mən inciyib küsə bilərəm e, anandan, amma onu qınamıram. İstəməyib də məni. Məcburi deyil ki. Onun da sənin barəndə öz arzusu, öz niyyəti varmış.

– Bu mənim həyatımdır, anamın həyatı deyil, onun istəyinə uyğun yaşayım!

– Bilirəm, sənə xalan qızını almaq istəyirlərmiş…

– Nəhayət, bunu da çatdırdılar sənə? – Elşad pörtdü.

– Onlar deməyib, eşitmişəm.

Elşad mənim yanlış fikrə düşməməyim üçün izah etdi:

– Mənə dedilər, mən də hamısına açıq dedim ki, ya o qız olacaq, ya da heç kim! Kiminsə balasını bədbəxt eləməyin, mən onu saxlayan deyiləm! Başa düşməyiblər, özləri bilən işdir.

Mən qəti və son dərəcə ciddi bir səslə dedim:

– Əgər doğurdan da ürəyində mənə bir balaca istək varsa, bu addımı sən atacaqsan! Gedib barışacaqsan! Yoxsa nə sənə, nə sənin sevginə inanan deyiləm!

Elşad çıxılmaz vəziyyətdə qalan adam sayağı gərginliklə fısıldadı.

Mən maşından enib, onu fikirləşməsi üçün tək qoydum.

Evdə əmin-amanlıq olsun deyə yad oğluna ilan dili çıxarıb yalvarırdım ki, anasıyla barışsın. Halbuki qayınanam mənə elə yaralar vurmuşdu ki, qəbirə girib üstümə torpaq töküləndə də onun dil yarası qaysaq bağlamayacaqdı. Məni yandırıb sızladacaqdı.

Aradan iki gün keçmişdi, amma hələ də Elşaddan bir tərpəniş yox idi. Özünü sındırıb bunu etmək istəmirdi. Üzünə baxan kimi bilirdim çox fikir eləyir, amma anasının xətrinə də qürurundan keçə bilmirdi.

(Ardı var)
MüəllifFiruzə