…Aradan bir aydan da çox vaxt keçdi. Bir gün Elşad 10 günlük məzuniyyət götürüb evə gəldi. Sevincinin həddi-hüdudu yox idi. 10 gün bir yerdə olacaqdıq. Üzünə deməsəm də, buna mən də sevinmişdim.

O, gəldiyi gün hava çox pis idi. Payız öz üzünü göstərir, külək əsir, şimşək çaxır, durmadan yağış yağırdı.

Həmin gecə qəfil çaxan şimşəyin səsinə diksinib, özümü onun üstünə necə atdığımı belə bilməmişdim. Titrəyə-titrəyə böyrünə qısılıb, üzümü köksünə sıxıb gizlətmişdim. Yatdığını sandığım halda o, sən demə, oyaq imiş. Qolunu gözlərinin üstündən götürüb, əlimi tutdu:

– Qorxdun?

– Hmm… – Mən bərk-bərk ona qısıldım. Hələ də ondan aralı yatdığım üçün o, buna ürəkdən sevinmiş bir halda fürsəti əldən vermədi. Məni qıcıqlandırmağa başladı. Sanki Allah-təala ilə danışdı.

– Çax da, qurban olum! Çax! Nəyi gözləyirsən? Mən də yazığam axı, qalmışam bu insafsızın əlində!

Tez ondan aralı durub:

– Sənə də söz lazımdır danışmağa! – deyib, incik-incik onu süzdüm.

Elşad məni qucaqlayıb, gülə-gülə sinəsinə sıxdı. Birdən təəccüblə mənə baxdı:

– Ağlayırsan?

Mən özüm də bilmədim bu sözü nə vaxt dilimə gətirdim:

– Uşaq vaxtı şimşəkdən qorxanda həmişə anamın üstünə qaçardım. Ona sarılardım. Bir ildir üzünü görmürəm… – deyib, daha da kövrəldim.

Elşad tutulub qaldı. Bunu eşidəcəyini heç gözləmirdi. Bu bir ildə içərimdə çəksəm də onun yanında heç vaxt ata-anam barədə söz açmamışdım. Elşad bir qədər sükutdan sonra:

– Gözləyirəm xəbər etsinlər ki, barışmağa razıyıq, barışıq olsun, – dedi. – Amma hələ xəbər yoxdur. Məndən olsa, səni çoxdan aparıb görüşdürərdim. İstəyirəm özləri razılıq versinlər. Onsuz da hər iki tərəf bilməlidir ki, daha əldən bir şey gəlməz. Bunu birdəfəlik qəbul etməlidirlər.

Mən bunu duyanda dözməyib hönkürdüm. O, bütün cəhd ilə məni sakitləşdirməyə çalışdı. Başımı köksünə dayayıb:

– Yaxşı olacaq hər şey, bax, görərsən, – dedi. – Müvəqqəti çətinlikdir, çəkirik. Bu da bir sınaqdır, ötüb keçəcək. – Barmaqlarının bir toxunuşuyla gözümün