elədi:

– Maraqlanmışam, soraqlamışam. Haqqında yaxşı sözlər çatdı qulağıma. Bildim kimdir qudan. Kimlərdəndir…

– Quda. – Qayınanam istehza ilə gözlərini süzüb fısıldadı.

Əhməd əmi ona əhəmiyyət vermədən davam etdi:

– Təmiz adamdır. Öz zəhməti ilə yaşayan ədəb-ərkanlı biridir. Əlbət, gedib otursaq, bir-iki kəlmə desək, söz başa düşəsi qanacaq sahibidir. Sözümüzü geri çevirib, ağsaqqala hörmətsizlik eləməz. Məsləhətim odur, çox uzatmaq lazım deyil bu işi. – Əhməd əmi sözün bu yerində səsini bir qədər qısıb astadan dedi. – Qızı da nəzərə alın. Bir il az müddət deyil. Biz əslində çoxdan gedib üzrxahlıq eləməli idik. Düzgün iş görmədik.

Qayınatam iki əlli başını tutub, bir xeyli sükut içində dayandı. Mən ürəyim çırpına-çırpına gözümü onun dodaqları arasından çıxacaq bir kəlmə sözə dikmişdim. O, nəhayət, bir qərara gəldi:

– Sən necə məsləhət bilirsən elə də olsun, Əhməd, – dedi. – Qardaşın oğlu özü də gəlsin, yoluna qoyarıq.

Əhməd əmi razılıqla qayınatamı süzdü. Elə bildim üstümdən ağır bir yük qalxdı. Bir yandan sevinsəm də, bir yandan həyəcanlandım. Elə bu anda qayınanamın səsinə diksindim.

– Əli! – O, heyrətlə gözlərini irilədib ərini süzdü. – İndi ki belə oldu, getsən, özün gedərsən. Mənim o qapıda işim yoxdur!

– Sakit ol! Başlama yenə!

– Nə deyirəm ki, indi görərik!

Qayınanamın kin-küdurətli danışığı, düşmən münasibəti bütün ümidlərimi puç etsə də sevincimi üstələyə bilmirdi.

Elşadın evə gəlib çıxmasını, atasının onunla danışmasını böyük sevinc içində, səbirsizliklə gözləyirdim. Həyəcandan ürəyim uçunurdu.

Nəhayət, bu qədər vaxtdan sonra ata-anamı, bacımı görəcəkdim. Lakin məni narahat edən bir məsələ vardı. Atam məni bağışlayacaqdımı? Günahım olmasa belə ailəmin, qohumlarımın gözündə mən qoşulub qaçan bir qız idim.

BİR GÜN KEÇDİ.

Həmin gün axşamüstü mətbəxə keçmək istəyirdim ki, Elşadın səsinə ayaq saxladım. Anasıyla danışırdı.

– Bəsdirin də. Bezmədiniz söz-söhbətdən? Mən bezmişəm! Yorulmuşam! Əziyyət çəkirəm!