! Barışın da birdəfəlik bu vəziyyətlə. Qəbul edin ki, o, sizin gəlininizdir, mənim də həyat yoldaşım.

– Sən qəbul elədiyini qəbul eləmisən də, bizə söz demək düşməz! – Qayınanamın kinayə dolu səsi eşidildi.

– Bahoo… – Elşad narazılıqla fısıldadı. – Bu nə tikanlı sözlərdir axı.

– Hmm… Mənim düz sözüm də daha sənə tikanlı görünəcək. Qınamıram səni.

– Ana… – Elşad son dərəcə mehriban bir səslə az qala yalvardı. – Qurban olum sənə! Gəl, bu düşmənçiliyi qoy bir kənara. Mənə görə keç! Neyləyim, sözünüzdən çıxası oldum da. Mən özümü onunla xoşbəxt bilirəm! Başqasını istəmirəm! Sən istəyərsən bəyəm oğlun bədbəxt olsun?

Dayana bilmədim, qapının tinindən gizlincə onlara baxmağa başladım. Elşad onu geri itələməsinə baxmayaraq anasını qucaqlayıb buraxmır, üzündən, gözlərindən öpürdü.

– Uzaq dur məndən! – Anasını gülmək tutsa da ona çəmkirdi. Yenə də sözündən qalmadı.

– Nədir, nə əl-ayağa düşmüsən? Xəbər çatıb qulağına?

– Nə xəbər?

– Mənsumə uşaq deyil e… Sən boş yerə şirin dili işə salmazsan.

– Yaxşı da, ay ana…

– Anan oldum daha? Heyif sənə çəkdiyim zəhmətdən! Kişi ol bir az! Kişi! Yad qızına görə mənə dil tökməyinə bir bax!

– Arvadağızam da, neyləyim? – Elşad əl çəkmədi. Yenidən anasının o üz-bu üzündən öpdü.

Məni gülmək tutsa da, səsimi boğdum. Elşadın gözü mənə sataşdı. Anasına bəlli etmədən mənə göz vurdu.
Elşadın anası ilə barışması evdəki ab-havaya da təsir etmişdi. Sakitlik idi. Bir-biri ilə mehriban davranırdılar. Anası Elşadın başına pərvanə kimi dolanmağa başlamışdı. Qulluğunda durur, qayğısına qalırdı. Elşadın da rəngi-ruhu açılmışdı. Buna görə özümdə izah olunmaz bir yüngüllük duyurdum. Düşünürdüm ki, Elşadın dediyi kimi çətinliklər, deyəsən, yavaş-yavaş arxada qalır. Amma sən demə, bu sakitlik fırtınadan öncəki səssizlik imiş…

Elşadın məzuniyyət vaxtı bitmək üzrə idi. Onun getməyinə beş gün qalmışdı.

Həmin axşam qayınanamla qayınatam hazırlanıb bacısıgilə getdilər. Ata- anasını maşınla İlkin apardı. Onlar hələ evdə