ikən Elşada birdən-birə nə isə oldu. Əhval-ruhiyyəsi bir göz qırpımında dəyişdi.

O, mətbəxdəki masanın arxasında oturduğu kimi qalmışdı. Rəngi boğulmuşdu. Heç yaxşı görünmürdü. Sən demə, atasıgilin evdən çıxmasını gözləyirmiş…

Maşın səsi küçədə uzaqlaşan kimi Elşad ağır bir hərəkətlə yerindən qalxdı. Qolumdan yapışıb:

– Bura gəl! – deyə məni özü ilə otağımıza tərəf apardı.

Mən onun üzündəki ifadədən qorxmuş halda:

– Nə olub?! – deyə təəccüblə soruşdum.

– İndi biləcəksən! – dedi. Qapını açıb məni içəri itələdi. Özü də otağa keçib qapını içəridən bağladı. Mənə doğru çevriləndə bir baxışı vardı ki, yerimdə əsməyə başladım.


Elşad uzun, dərin bir baxışla məni süzüb, şübhəli-şübhəli soruşdu:

– Nə qələt eləmisən bu evdə?

– Nə etmişəm ki? – Çaşqın halda ona baxdım.

– Mən səndən soruşuram e! – Elşad əsəbi bir ahənglə üstümə çəmkirdi. Və ardınca məni yerimdə donduran suallar verib cavab tələb etdi. – Kimlə danışırsan? Kimdir hər gün bu evə zəng vuran?

– Nə?! – Mat-məəttəl Elşada baxdım.

– Özünü tülkülüyə vurma! – Üstümə bozarıb əlinin tərsi ilə mənə birini çəkdi.


Yerə sərildim. Üzümə dağılan saçlarımı kənar edib qalxmağa çalışanda burnumdan açılan qan əlimin üstünə düşdü. Amma bu Elşadı qane etmədi. Başımın üstünü alıb, hirslə saçlarımdan yapışdı. Qəzəbi coşub daşa-daşa bir şillə də çəkdi. Mən dözməyib, ağrıdan çığırdım. Elşadın canıma vəlvələ salan təlatümlü səsi mənim səsimi batırdı.

– Sən məni axmaq yerinə qoymusan?! Yoxsa özünü ağıllı hesab edirsən, küçüükk! – deyə səsinin tonunu bir az da qaldırdı. – Bu qədər qudurmusan ki, heç kimdən həya etmirsən? Heç kimdən qorxub çəkinmirsən?

Məni sarmış təlaşla dalın-dalın çəkilməyə başladım.

– Hara getmisən mən burda olmayanda? – O, bunu deyə-deyə üstümə gəlməyə başladı.

– Mən?! – Donub qaldım. Titrəyə-titrəyə gözlərinin içinə baxdım. Daha dillənməyə gücüm olmadı. Bir il idi bu evə gəlin gəlmişdim, bu günədək evdən bayıra çıxmamışdım. Eşitdiklərim məni şoka salırdı.

–