– Artistlik eləmə! – Elşad gərgin halda təkrar bağırdı. Hirs başına necə vurmuşdusa, daha qonşuların eşidəcəyindən belə çəkinmirdi. – Görüşün vardı?! Kimdir o qoduq? Mənə onun adını de! Adını de, gedib tapacam onu! Görüm ona kim verib bu cəsarəti, belə arxayın zəng vurur bu evə!

And-aman eləməyə başladım:

– Mən səndən başqasını tanımamışam! Belə alçaqlığı mən heç vaxt eləmərəm!

Elşad dediyim heç bir sözə inanmadı. Kinayə ilə üzümə baxdı:

– Hmm… Belə görürəm sən məni düz başa düşmədin. Eybi yox, indi düzünü deyərsən! – Bunu deyib belindəki dəri kəməri açdı. Bir ucunu əlinə dolayıb, məni vurmağa başladı.

Çığıra-çığıra taxtın böyrünə qısıldım. Əlindən qurtulmaq istədim, amma alınmadı. Kəmər dəydikcə çığırtım ərşə qalxırdı. Hər zərbədə bədənimin bir hissəsini tutub şırım açır, mənə od qoyurdu. Cızdağım çıxırdı. O, məni rəhm etmədən, gözümün yaşına baxmadan amansızcasına döyürdü. Hardan gəldi, necə gəldi kəməri çırpırdı. Əlindən qaçmağa heç cür imkanım yox idi.

Elşadı tanıya bilmirdim, gözlərini qan bürümüşdü. Sifətinin bütün əzələləri titrəyir, dodaqları əsirdi. O, məni bir neçə dəfə vurmuşdu, amma heç vaxt belə qəddar, belə əzazil davranmamışdı. Sadəcə vurmuşdu. İndi isə şəkk-şübhəsiz öldürürdü. Vura-vura eyni zamanda da bağırırdı:

– Sən məni rüsvay etmək istəyirsən? Heyif çıxırsan məndən? Heyif çıxırsan?! Tikə-tikə doğramaram səni mən?!

Mən dözməyib onun ayaqlarından yapışdım. Hönkürüb ağlaya-ağlaya yalvardım:

– Vurma! Elşad, vurma! Yalvarıram! Mənim heç bir günahım yoxdur! And içirəm!

– Kəs səsini! – O, qəzəblə bağırdı, məni özündən kənara itələdi. – Kəəsss! Səsini eşitməyim! Sənin səsin indən belə ancaq kəlmeyi-şəhadətini gətirəndə çıxa bilər, ona da əgər vaxtın qalsa! – Təzədən üstümə yeridi.

Mən diksinib vahimə içində bir az da geri çəkildim. Elşad üzümü ovcunun içinə alıb acıqla sıxdı:

– Qayıtmayacam şəhərə, yerin dibindən də olsa o oğraşı tapacam! İkinizi də yaşatmayacam! – Kəməri bu dəfə hiddətlə taxtın böyrünə çəkdi. Mənsə