mənə dəyəcək qorxusuyla çığırıb, əllərimlə üzümü qapadım.

Elə bu vaxt arakəsmədə qaçaraq addım səsləri duyuldu. İlkin idi. Məni xilas edəcək deyə gözlərimə işıq gəldi.

İlkin evə keçən kimi səs-küyü eşidib, özünü bura çatdırmışdı. Qapının ağzında həyəcanla qardaşına səsləndi:

– Elşad! Nə olub?

– Sən qarışma! Çıx get! – Elşad hirslə qardaşına çəmkirdi.

– Necə qarışma e… Səsin heç bilirsən haradan eşidilir?

– Get dedim! – Elşad İlkinə bağırdı.

İlkin onu dinləməyib qapını açmaq istədi. Bağlı olduğunu görüb, təpiklə vurub qırdı. İçəri keçdi. Məni ağız-burnum qan içində görəndə İlkin dəhşətə gəldi. Qardaşına bozardı:

– Sənin başın xarab olub? Bu qızın halı nədir belə? Ayə, sən vəhşisən, ya nəsən, bu nə hərəkətdir? Almışdın ki, bu kökə salasan?!

– Bir səhvdir eləmişəm, atabaatamla! – Elşad səsini qaldırdı, acıqla mənə baxdı. – Cəzasını da çəkirəm!

İlkin məzəmmətlə qardaşına:

– Ayıbdır! Özünə gəl! – dedi. – Get bir az sakitləş, ağlın başına gəlsin!

İlkin mənə yaxınlaşıb vəziyyətimlə maraqlanmaq istədi, Elşad bunu görəndə barmağını mənə tuşlayıb hədələdi:

– Elə bilmə canın məndən qurtardı! Yoox! Səhər açılsın, mən bilirəm nə edəcəyimi! Sənin bu evdən meyitin çıxacaq, bilmiş ol!

Mən bunu duyanda qorxudan əsə-əsə hönkürdüm.

– Səsin gəlməsin dedim sənə! – Elşad qəzəblə üzümə baxdı. İrəli yeriyib məni vurmaq istədi, İlkin mane oldu. O, bütün cəhdi ilə Elşadın mənə yaxın gəlməsini əngəlləyirdi.

Elşad boyda hündür və ətli-canlı olduğu üçün İlkinin ona gücü çatmırdı. Onu tutsa da zorla saxlamışdı.

– Elşad! Bəsdir! Bəsdir, çıx get! – Səbri tükənmiş halda qardaşına səsini yüksəltdi. – Bizi millətə söydürmə!

Onu güc-bəla ilə otaqdan çıxarmağa nail olub, təkrar yanıma gəldi. Cib dəsmalını çıxarıb burnumun qanını silməyə başladı.

Mən tir-tir əsir, için-için ağlayırdım. Elə bil dərimi soyub, üstünə istiot səpmişdilər. Bütün bədənim göynəyib yanırdı.

Ağladığımı görən İlkin:

– Qorxma, – dedi. – Mən burdayam. İmkan vermərəm