Ertəsi gün Əhməd əmi gəldi. Qayınatamla, qayınanamla ciddi söhbət elədi. Barışıq olmasını təklif etdi.

– Addımı sən atmalısan, Əli. Bir işdir olub. Geri dönüşü yoxdur. Nə vaxta kimi küsülü qalacaqsız? Qaynayıb qarışın. Qohum sayılırsız.

Bayaqdan səbirlə, təmkinlə qardaşını dinləyən qayınatam sükutunu nəhayət pozdu:

– Mən o qapıya nə üzlə gedim, Əhməd? Oğul olan kəs nə üz qoydu ki, məndə, gedib kiminləsə qabaq-qənşər oturum, deməyə də sözüm olsun? Nə səbəb gətirib, bəraət qazandırım bu vicdansızın əməlinə?

– Ya zəlzələdən, ya vəlvələdən. Olub da. Nə gəlir əldən? Axır bir gün o qapıya getməliyik. Üzümüzə söysə də getməliyik. Belə də, kişinin nə desə haqqı var. Qızını qaçırıb oğlumuz.

Qayınanam söhbətə qarışdı. Hikkəli-hikkəli dedi:

– Bir o qalmışdı gedib yalvaraq, gəlin barışaq. Mən kiminsə qapısına elçi gedib qız istəməmişəm ki, bu gün də ayağına gedəm. Elşad qohum olub, özü də gedib qohumluğunu eləsin. İstərsə, lap yerləşsin birdəfəlik qayınatasının evinə. Qayınatasına ata desin, qayınanasına ana. Onsuz da ona biz lazım deyilik. Bizə ehtiyacı yoxdur.

– Gəlinbacı, qulaq as…

– Sən sakit ol! – Qayınatam tərs-tərs arvadını süzdü.

– Sakit olmayacam, Əli! Mənim Elşad adında oğlum yoxdur! Silmişəm onu! O ki qaldı alıb gətirdiyi də mənimçün bir məna daşıya. Gözümün önündə dolananda onsuz da qanım qalxır iki yüzə.

– Gəlinbacı… – Əhməd əmi həmişəki səbri, təmkini ilə dilləndi. – Bir valideyn kimi səni başa düşürəm. Amma övlada görə bəzən istəməsək də əlimiz-qolumuz bağlanır. Qəbul etməkdən başqa çarə qalmır.

– Heç vaxt! – Qayınanam kəskin nifrətlə dedi. – Ölərəm, qəbrimin üstündə göy otlar bitər, yenə bağışlamaram, qəbul eləmərəm! Səni minnətçi salıb, hə? Əmi get, ata-anamı yola gətir, – deyə Elşadı yanıdı. – Əclaf!

– Elşad mənə bir kəlmə də deməyib. Mən o yaşda deyiləm ki, Elşad mənə yol göstərsin. Əlbət, götür-qoy etməyi bacaran yaşdayam.

Qayınatam məzəmmətlə arvadını süzdü. Əhməd əmi isə təkrar üzünü qardaşına tutub, sözünə davam