İlkin Elşadı güclə evdən çıxardı. Dilə tuta-tuta həyətə çardağın altındakı skamyaların yanına gətirdi.

Elşad özündə deyildi. Bütün bədəni onu saran əsəbdən uçunub gedirdi. İlkin onunla yanaşı oturub narahat halda onu bir xeyli süzdü. Sonra dözməyib dilləndi:

– Sən, yaxşısı budur, əsəbini müalicə etdir. Kənardan özünə baxsan dəhşətə gələrsən! Nə etdiyini bilmirsən!

Elşad cibindən siqaret qutusunu çıxardı. Birini götürüb damağına qoydu. Alışqanı titrəyən əlində güclə saxlayıb, yalnız üçüncü cəhddən sonra siqareti yandıra bildi. Gözlərini bir nöqtəyə zilləyib, əsəbi-əsəbi sümürdü.

Bütün bunları təəssüf içində seyr edən İlkin sözünə davam etdi:

– A kişi… Bu əsgər deyil e, əmrini yerinə yetirmədi, bir nöqsanı oldu vurasan, tab gətirə. Bu qadındır. Qadınla necə davranmağı əvvəl bir öyrən, sonra nə isə tələb et! Bir də, o yazıq qızın nə günahı var ki, ona belə zülm etmisən? Elə et ki, Allaha da xoş getsin! Allahına şükür et ki, belə alçaq zəmanədə bu cür təmiz qız çıxarıb qarşına. Mən onun hələ bir nalayiq hərəkətini görməmişəm. Qurana əl basaram onun yerinə! Bu qədər inamım, etibarım var ona! Nə oldu axı belə birdən-birə dəliyə döndün? Sən axı, bir az bundan əvvəl anamla mehribancasına söhbət edirdin. Anam nə isə deyib?

Elşad dizlərinə dirsəklənib baş barmaqlarıyla gicgahlarını sıxmışdı. İlkinin israrına:

– İlkin, sus! Susss! Başım çatlayır! – Qardaşına iradla səsini qaldırdı.

İlkin geri çəkilmədi.

– Uşaqsan məgər, hər sözə özündən çıxıb aləmi vurursan bir-birinə? Nə etmək istəyirsən e, sən? Qardaşın onsuz da rüsvay edib bizi millətə. Başımızı qaldırıb bir adamın üzünə baxa bilmirik. İndi də sən başladın? O da kiminsə balasıdır e… Vurarsan, əlindən bir xəta çıxar, sonra nə edəcəksən? Bunu bağışlaya biləcəksən özünə? Hərdən bir yadına sal ki, sən bu qızı hansı şəraitdə, necə gətirmisən bu evə! Belə edib, özünə nifrət qazanma! Əvvəl öz səhvlərini düzəlt, sonra onda səhv ara!

Elşad siqaretdən sümürüb, çəp-çəp qardaşına baxdı:

– Danışıb