qurtardınsa, get gödəkcəmi gətir! – dedi. – Sən hələ fil qulağında yatmısan. Mənə məsləhət verənə bax!

İlkin ağır söz eşitməmək üçün əlacsız qalıb evə doğru getdi. Çox keçmədən geri qayıtdı. Elşadın gödəkcəsini və kəmərini ona uzadıb, narazılıqla başını buladı.

– Əcəb qəhrəmanlıq eləmisən! Götür!

– Elə etmə ki, qalan hirsimi də səndən çıxım! Onsuz da bu dəqiqə beynim qandır, gözüm ayağımın altını görmür! Sənlə söhbətim sonra olacaq! – Eşlad siqaretin kötüyünü hirslə yerə tullayıb, kəməri alıb belinə keçirdi. Gödəkcəsini geyinəndə İlkin soruşdu:

– Hara gedirsən?

– Cəhənnəmin dibinə! – Elşad acıqla ona çəmkirdi. Və amiranə bir səslə əlavə etdi. – Otur evdə! Gəlmə dalımca!

İlkin səsini çıxarmadı. Sadəcə narazılıqla başını buladı. Elşad getdikdən sonra evə qalxdı.

***

Çox keçmədən İlkin yenə otağın qapısı ağzında göründü. Mənə su gətirmişdi. Yanıma gəlib bardağı mənə uzatdı.

– Al iç. Yaman qorxudub səni.

Mən bunu duyanda özümü saxlaya bilməyib, hönkürdüm. İlkin saçlarımı sığalladı.

– Yaxşı… Ağlama… ağlama, keçib gedəcək. Su iç.

Mən titrək əlimdə bardağı güclə tutub, sudan bir qurtum aldım. Daha içməyə gücüm çatmadı. İlkin kədərlə məni süzüb, sonra dedi:

– O, getdi… Yoxdur evdə, gəl, üzünü yu.

Bir qədər sonra mən vanna otağına getmək üçün salona keçəndə buranı tanımadım. Salamat bir əşya qalmamışdı. İri dəyirmi masa çevrilmiş, stullar ətrafa səpələnmiş, digər əşyalar döşəməyə çırpılıb çilik-çilik olmuşdu.

İlkin qardaşının qarasına deyinə-deyinə salonu sahmana salırdı. Mən vanna otağında soyuq suyu açıb burnumun, dodağımın qanını yumağa başlayanda öz vəziyyətimə qarşımdakı güzgüdən tamaşa edib dözmədim. Yenidən hönkür-hönkür ağladım.

Həmin gecə Elşad evə gəlmədi. Mən öz otağımdan tez-tez İlkinin həyəcan dolu səsini eşidirdim.

– Götür də bunu! Götür bir cavab ver, ürəyim partladı! Nə tərs adammışsan sən! – Elşadın ünvanına deyindiyini eşidirdim.

İlkin durmadan Elşadın telefonuna zəng vursa da o, zənglərə cavab