b vermirdi.

***

Bütün gecəni gözümə yuxu getməmişdi. Həm qorxudan, həm də canımın ağrısından. Kəmərin dəydiyi yerlər kürəyimdə zolaq-zolaq qançır olmuşdu. Arxası üstə uzana bilmirdim. Sızıldayırdı.

Səhər mən arakəsməyə keçərkən yarı açıq qapıdan Elşadı İlkinin otağında, onun çarpayısında yatmış gördüm. Üzü üstə, gödəkcəsini belə çıxarmadan çarpayıya uzanmışdı. Hər iki əli ilə başını sıxmışdı. Bildim ki, bütün gecəni içib.

O, evdən çıxanadək gözünə görünmədim.

Səhərdən bir qurtum su belə içməmişdim. İlkin otağa gəlib:

– Nə vaxta qədər belə ac-susuz oturacaqsan? Gəlinbacı, olmaz axı belə, – dedi.

– İştaham yoxdur. Sən mənə görə narahat olma.

– Narahatam! – İlkin narazılıqla məni süzdü. – Bilirəm iştahan yoxdur, amma özünü məcbur elə, az da olsa ye. Mənim xətrimə, – deyə israr etdi. Və məni məcburi mətbəxə apardı. Mən yemək əvəzinə bir fincan çay süzüb, masanın arxasına keçib oturdum. Nə qədər ört-basdır etsəm də qayınanam dodağımdakı partlayıb göyərmiş zədəni görmüşdü. Onun salonda divanda uzanmış İlkinə dediklərini duydum. Məni işarə edib, kinayə ilə oğluna sual verdi:

– Hmm… Döyülüb yenə?

İlkindən səs çıxmadı. Qayınanam bu dəfə öz-özünə deyinməyə başladı:

– Allaha şükür, birinin izi getməmiş, o birini vurdurur. Salamat günü yoxdur! Özünə hörmət eləyən qadın elə oturub elə durar ki, döydürməz özünü! Nə vaxt baxırsan, didişirlər. Biz evdən çıxan kimi başladı müharibə?

İlkin dillənməsə də narazılıqla fısıldadı. Qayınanam yenə susmadı.


– Bilin ki, mənim könlüm olmayan ağac göyərməz! Bəs nə bilmişdi? Elə bilirdi xeyir-duasız bu evə gəlin gələndə üzü güləcək?

İlkin daha dözmədi. Anasına irad tutmağa başladı:

– Bəsdir, sən Allah! Odun üstünə barıtla getmə sən də!

– Nədir, bəlkə düz demirəm? Buna rast gələndən oğlumun günü qaradır, əppəyi para! Hələ bir xoş gün görməyib. Əsəbi də korlandı anası ölmüşün.

Mən iki əlli başımı tutub oturmuşdum. Bu qədər haqsızlığı eşitmək istəməsəm də, qayınanam bütün cəhdilə bunu mənə