eşitdirirdi. Anasının sözlərinə İlkin özündən çıxdı:

– Sən qardaşımı mənə tanıtdırırsan? Xasiyyəti ağırdır də, hamımız bilirik bunu. Qız gəlib özündən nə isə icad etməyib ki. Elşadın ürəyi təmizdir. Mərddir. Sevdikləri üçün canını verər, bunu danmıram, amma o insan öz istəyini qarşısındakına necə çatdırmağı bacarmır. Əksinə, incidir. Deyir mən deyən olmalıdır, vəssalam! Bilir səhv yoldadır, səhv edir, ancaq inadı buraxmır.

– Mən bircə bunu bilirəm ki, bizə qulaq assaydı, indi adam kimi yaşayırdı, sakit həyatı vardı.

– Oğlun da sənə çəkib! Öz dediyinizi deyirsiz! Ay arvad, get nəzir payla, qurban kəs ki, bacın qızı bu evə gəlin gəlməyib. İndi üzünə o söz qalmamışdı ki, deyilməsin! Abrın çoxdan əldən getmişdi. Bu insan özü sevib-seçib aldığı qızı bu günə qoyursa, sənin alıb gətirdiyini nə edəcəkdi? Heç kim dözməz sənin oğlunla bir gün yaşamağa! Bircə gün! Bu qızın canı ya poladdandır, ya da şir ürəyi yeyib, ona tab gətirir. Sakit ol! Səndən artıq dərəcədə xahiş edirəm! Belə sözlər danışıb, bir az da qəlizləşdirmə məsələni! Ağsaqqal, ağbirçək qan yatışdırar, qan salmaz! – İlkin açıq eyham vurdu.

İlkinin son sözü məni silkələyib, sanki yuxudan oyatdı. Bu söz beynimdə şimşək kimi çaxdı. Elşadla anasını axrıncı dəfə mətbəxdə söhbət edən görmüşdüm. Demək, mənə olan nifrətindən Elşada elə bir söz deyib ki, Elşad buna görə dəliyə dönmüşdü. İndi də özünü bilməzliyə vurub, İlkini sorğu-sual edir.

İlahi, mən bu qadına sadəcə mat qalmışam. Deməyə söz tapmıram. Bu insan oğlunun əlinin qana batmasına razı olar, təki məndən qurtulsun. Bu qədər hər şeyi gözə alıb.

Mənsə… Onları barışdırmaq üçün bu qədər çırpınarkən heç düşünməzdim ki, öz əlimlə özümə quyu qazıram.

İlkinin sərt cavabından sonra qayınanam daha bir söz demədi. Bu sükut onun oğluna haqq verib dedikləri ilə razılaşması demək deyildi, sadəcə olaraq çox irəli gedib günahkar vəziyyətə düşmək istəmədi.

***

Evə gələn zənglərin tarixçəsini əks etdirən çıxarış artıq Elşadın əlində idi. O, maşına