a əyləşib hövsələsiz bir halda siyahını gözdən keçirməyə başladı. Qohum-qonşunun ev nömrələrindən başqa, Elşadın öz mobil nömrəsi və təkcə yad olan bir mobil nömrə var idi. Həmin nömrə Elşadın diqqətini o anda çəkdi. Zəngin gəlmə vaxtını – ayı, günü, saatı tez-tələsik nəzərdən keçirdi. Gərginliklə nəfəs alıb-verdi.

Həftənin bütün günləri müxtəlif saatlarda zəng vurulmuşdu. Nömrə ona tanış gəlsə də, bu anın ona vermiş olduğu sarsıntı ilə o, heç nə xatırlaya bilmirdi.

Telefonunu götürdü. Əlləri titrəyə-titrəyə telefonun kontaktlar bölməsində həmin nömrəni axtarmağa başladı. Bir neçə saniyə sonra dünya artıq Elşadın başına fırlanırdı. Dişlərini bir-birinə sıxıb durmuş, yumruğunu düyünləmişdi. Hirs onu boğurdu. O, evə zəng vuranın Rüfət olduğunu düşünüb, onun haqqında şübhəyə düşdüyü halda yanılmışdı. Bu nömrə Rüfətə məxsus deyildi.

Elşad üzünü əsəbi bir hərəkətlə ovuşdurub telefonun monitorunda görünən nömrəyə bir də baxdı. Bir də sarsıldı. Alt-üst oldu. Siyahıdakı nömrə kontaktlar bölməsində qeyd olunan mobil nömrənin eynisi idi. Sabir adlı birinə məxsusdur.

Sabir Elşadın anasının uzaq qohumu idi. Elşadla gec-gec görüşsələr də, arabir zəngləşib danışırdılar.

Elşad bir xeyli donmuş vəziyyətdə gözlərini bir nöqtəyə zilləyib dayandı. Handan-hana özünə gəlib, telefonu təkrar götürdü. Sabirə zəng vurdu. Xəttin o üzündən aldığı cavab bu oldu: “Bu nömrəyə zəng çatmır, telefon ya söndürülüb…” Elşadın sonadək dinləməyə hövsələsi çatmadı. Telefonu əsəblə yan oturacağa tulladı. Sabiri düşünüb: “Alçaq! Şərəfsiz! Sənin…” – dedi, söyüşün gerisini gətirmədən açarı burdu. Maşın hərəkətə gəldi. Elşad son sürətlə Sabirin dalınca yola düzəldi. Onun rayonun mərkəzindən xeyli kənarda çayxana işlətdiyini bilirdi.

…Bir qədər sonra o, artıq həmin ünvanda idi. Maşını yolun kənarında saxlayıb, düşdü. Çayxananın həyətinə daxil oldu. Sabiri xəbər aldı. Köməkçisi ona Sabirin sənəd işləri ilə əlaqədar rayonun mərkəzinə getdiyini dedi.

– Nə vaxt qayıdar? – Elşad oğlanı