şübhələndirməmək üçün mümkün qədər mülayim görünməyə çalışdı.

– Dəqiq deyə bilmərəm. – Oğlan çiyinlərini çəkdi. – Bəlkə işi uzun çəkdi.

Elşad guya ki, təəssüflənib, fısıldadı.

– Nə pis oldu… Onunla mütləq görüşməliyəm, atam, vacib lazım idi. Yaxşı, bəs nə edək biz? Nömrəsi də məndə silinib… Bilmirsən?

Oğlan heç şübhə etmədən Sabirin nömrəsini Elşada əzbər söylədi.

– Sağ ol, atam, Allah razı olsun! – Elşad son dərəcə səmimi və mehriban bir səslə dilləndi. Əlini oğlanın çiyninə qoydu. Sabirin işini etibarlı tutmaq üçün ehtiyat nömrə işlətdiyini biləndə daxilən ona hiddətləndi: “İz itirirsən, alçaq? Darıxma!”

Köməkçisinin yanındaca Sabirə zəng vurdu. Tezliklə xəttin o üzündən Sabirin səsi duyuldu:

– Bəli.

Elşad onun səsini eşidəndə bütün bədənindən cərəyan keçibmiş kimi gərildi. Özü də hiss etmədən dilini-dodağını gəmirdi. Lakin oğlanın bütün diqqətinin onda olduğunu görüb, özünü yığışdırdı. Sabir bir də səsləndi:

– Bəli, eşidirəm. Kim idi?

– Qohumunu nə tez yaddan çıxardın? Elşaddır.

– Bayy… Elşad? Rayondasan?

Elşad bu suala bir az da gərildi:

– Obyektdəyəm! – Səsindəki əsəbiliyi güclə ört-basdır etdi. – Gəldim sənlə görüşüm, səni tapmadım. Nə vaxtdır görüşmürük…

– Gözləməyə vaxtın varsa, iki saata qayıdıram.

– Yoox, gəl belə edək də… – Elşad məqsədinə çatmaq üçün onu dilə tutmağa başladı. – Sən hansı tərəfdəsən? Notariusda? Əla! Mən gəlib səni oradan götürüm… Gedib oturaq bir yerdə şam edək. Həm də sənə bir işim düşüb, onu müzakirə edərik. Danışaq görək razılığa gəlirik, ya yox.

– Nə olub? Xeyirdir?

– Xeyir olmasa sənə ağız açmaram ki! Pullu işdir. – Elşad Sabirin pula həris olduğunu bildiyi üçün bunu xüsusi vurğuladı. Sonra da əlavə etdi. – Mən də istəyirəm xeyri öz qohumuma verim də. Bəlkə narazısan?

– Pul gələn yerə mən başımı qoyaram! – Sabir şəstlə dedi.

Elşad onu düşündürən suala cavab tapıbmış kimi əminliklə, ağır-ağır başını tərpətdi. Sabirə olan qəzəbi ilə yumruğu bir daha düyünləndi.

(Ardı