Qayınanam hələ də İlkinlə söhbət etməkdə ikən birdən evin qapısı zərblə açıldı. Elşad ildırım sürətiylə birbaşa mətbəxə keçdi. Mətbəx şkafının siyirməsini hirslə özünə sarı çəkdi. Oradan bıçaqlardan birini götürərək tez-tələsik çıxdı. O qədər əsəbi və gərgin idi ki, qəzəbdən gözünü qan tutmuşdu, mətbəxdə məni də görmədi. Zəhmi məni necə basmışdısa yerimdəcə ölmüşdüm sanki.

İlkin yerindən hövlnak qalxıb həyəcanla:

– Nə olub, qaqa, hara gedirsən? – soruşdu.

Elşad suala cavab vermədən evdən çıxdı.

Anası da, İlkin də onun gödəkcəsinin qoluna bıçaq keçirdiyini görmüşdülər. Odur ki, qayınanam özünə əl qatdı:

– Vayy! Başıma daş düşdü! İlkin, get mane ol! Evim yıxıldı! – deyib, şüvən qopardı. İlkini tələsdirdi.

İlkin özünü itirmiş halda evdən necə çıxdığını belə bilmədi. O, ayaqqabılarını geyinənə kimi Elşad həyətdən çıxdı. Darvazanın qapısını elə zərblə çırpdı ki, darvaza yerində bir xeyli titrədi.

Mən rəngim qaçmış halda, yarpaq kimi əsə-əsə salona gələndə qayınanam məni görüb, özündən çıxdı:

– Bu evə gəldiyin günə daş düşəydi! Yıxıldı evim! – deyə mənə bağırdı.

Mən ağlaya-ağlaya otağıma yüyürdüm. İçəri keçib, Allahı köməyimə çağıra-çağıra ölümünü gözləyən qurbanlıq kimi titrəməyə başladım.

***

İlkin küçəyə çıxanda Elşadın maşını sürətlə uzaqlaşmaqda idi. Yolun kənarında müştəri gözləyən taksilərdən birinə dərhal əl elədi. Taksi tezliklə onun yanında dayandı. İlkin maşına əyləşən kimi sürücüyə həyəcanla ilk sualı bu oldu:

– İndicə buradan uzaqlaşan qara “Kia”nı gördün?

– Gördüm.

– Sür onun dalınca! Gözdən itirməyək! Tez ol! – İlkin sürücünü tələsdirdi. – Tez! Tez!

Sürücü vaxt itirmədən maşını yerindən tərpətdi. Sürəti artırıb, gözünü yoldan çəkmədən bütün diqqətiylə maşınların arasında ona nişan verilən maşını aradı.

İlkin həyəcandan özünü ələ ala bilmirdi. Təlaş içində əliylə üzünü ovuşdurub:

– Bir az bərk sür də, qurban olum… – Az qala yalvardı. – Tələs!

– Sən deyəsən məni zibilə salmaq istəyirsən, əmioğlu… –