Sürücü narazılıqla başını buladı. İlkin əsəblə dilləndi:

– Axx… Elşad, axx!.. Gedib bir iş törədəcək, ağılsız!

Bir qədər getdikdən sonra onlar irəlidə Sabirin Elşadın maşınına əyləşdiyini gördülər.

– Budur? – Sürücü baxışlarıyla Elşadın maşınını göstərdi.

İlkini elə bil cərəyan vurdu.

– Sabir?!

Sonra birdən sanki ayıldı. Sürücüyə:

– Sür arxasınca! – dedi. Sürücü onun dediyi kimi etdi.

***

Sabir maşına əyləşib qapını örtdü.

– Xoş gördük! – Görüşmək üçün əlini Elşada uzatdı. Əli havada qaldı.

Elşad qaşqabaqlı halda maşını dərhal yerindən tərpətdi.

– Qanın qaradır deyəsən! – Sabir özünü sındırmayıb gülümsündü.

– Bişərəfin biri beynimi çöndərib! Onun qanını içəcəm! – deyə Elşad qaşlarını düyünləyib sınayıcı nəzərlərlə Sabirə baxdı. Sabir bu baxışlardan sıxılan kimi oldu. Amma tez özünü toplayıb, məcburi gülümsədi.

– Əşi, hər yoldan ötənə fikir vermə…

Elşadın acı istehzayla dodağı qaçdı. Bir qədər sonra Sabir narahat olmağa başladı.

– Hara gedirik, qohum? Sən rayondan çıxdın.

– Məsləhətli bir yerə! – Elşad gözünü yoldan çəkmədən sürəti bir az da artırdı. Sonra əlini uzadıb bardaçokun qapağını açdı. Oradan telefon nömrələrinin siyahısı olan kağızı götürüb Sabirə uzatdı.

– Bax gör, tanış gəlir? – Bardaçokun qapağını qəsdən örtmədi. Sabir kağızı əlinə alanda gözü bardaçokun içərisindəki bıçağa sataşdı. Rəngi saraldı. Yaman yerdə axşamladığını indi anladı. Maşına mindiyinə peşman olsa da artıq gec idi. Kağıza baxıb, öz nömrəsini görəndə isə ikinci zərbəni aldı.

– Nə oldu? – Elşad gözucu qanlı-qanlı ona baxdı.

Sabirin səsi çıxmadı. Elşad özü də bilmədi nə vaxt əl atıb hirslə onun yaxasından yapışdı. Bir əli rulda, bir gözü yolda olsa da onu özünə doğru çəkib, dişlərini bir-birinə sıxdı.

– Ayə, oğraşş! Sən mənə sataşırsan?! Kimsən sən?! Cındırr! Kimsən, cavab verrrr! – hiddətlə bağırdı.

– Qohum… – Sabir yazıq-yazıq zarıdı.

– Kəs! Mənim biqeyrət qohumum ola bilməz! Kəs!

Elşad bir xeyli yol qət etdikdən