n sonra maşını çöllükdə – əkin sahələrinin yanında saxladı. Burada heç kəs gözə dəymirdi. Yolun hər iki tərəfi pambıq sahəsi idi. Maşın dayanan kimi Sabir maşından enib qaçmağa başladı. Elşad bıcağı bardaçokdan götürüb vaxt itirmədən onun dalınca götürüldü.

***

İlkin taksi ilə bura çatanda qardaşının maşınını bir az irəlidə gördü. Pulu oturacağa atıb, təlaşla maşından endi. Taksi sürücüsünə əlinin işarəsiylə:

– Sən get, – dedi.

Sürücü başını pəncərədən çıxarıb soruşdu:

– Əminsən?

– Get, get, gözləmə.

Taksi sürücüsü maşını dalın-dalın sürüb oradan uzaqlaşdı.

İlkin başını itirmişdi. Təşviş içində Elşadın maşınına tərəf qaçdı. Maşının ön qapıları açıq qalmışdı. Burda kimsə yox idi. İlkini bir az da həyəcan götürdü.

– Elşad! – deyə qardaşını səslədi. Lakin səsinə səs verən olmadı. O, iki əlli başını tutub, irəliyə doğru qaçmağa başladı. Bir qədər getmişdi ki, böyürtkən kollarının sonunda onları görüb dayandı.

Elşad Sabiri ölümünə yumruqlayırdı. Sabirin sifəti qandan tanınmaz hala düşmüşdü.

– Danış, əclaf… danışşşş! – Elşad ona bir yumruq daha ilişdirdi. Ürəyi soyumadı, birini də ardınca. Sabir inildədi. Amma Elşad əl çəkmədi. Sinəsinin üstündə oturub bıçağı onun boğazına dirədi. Bıçağın iti üzünü xirtdəyində hiss edən Sabirin gözləri qorxudan böyüdü. Elşadın əlinin altında çapalayıb yalvarmağa başladı:

– Bir qələtdir eləmişəm, Elşad! Mən etdim, sən etmə, balalarım var!

– Nə qələt elədiyini, darıxma, onsuz da sənə yedirəcəm! De görüm, mənim evimin telefon nömrəsi səndə hardandır! Kim verib sənə o nömrəni?! – Danışması üçün bıçağı bir az da irəli basdı. – Dilləənnn!

Sabir xırıldadı. Baxışlarıyla kənarda dayanıb duyduqlarına sarsılan İlkinə yalvardı. Kömək istədi. İlkin təəssüf içində ona baxdı.

– Tfu sənə! Biqeyrət!

Elşadın qəzəbli səsi Sabirin canına yenidən vəlvələ saldı. Elşad səbri tükənmiş halda ona bağırdı:

– Səni çox gözləyəcəm?! Nə qədər ki, ölünü-dirini bir-birinə qatmamışam, dillən!

Sabir ayrı yolu