qalmadığını anlayıb, etiraf etməyə başladı:

– Atamın qəbrinə and olsun, Elşad. Mənim sənin arvadınla heç bir münasibətim yoxdur! Heç üzünü də görməmişəm ki, görsəm tanıyam! Kimin qızıdır, onu da bilmirəm! Mənə nə deyilibsə, onu da eləmişəm! Sadəcə zəng vurmuşam, vəssalam! Zəngimə də cavab verən olmayıb.

– Bu dəqiqə göndərirəm səni də atanın yanına, alçaq! Kim verib sənə nömrəni?! Dillənnn!

Sabir güclə nəfəs ala-ala Elşadla İlkini süzüb dilləndi:

– Anan verib nömrəni mənə!

İlkin yerindən sıçrayıb Sabirə bir təpik ilişdirdi. Hiddətlə bağırdı:

– Anamın adını ağzına alma, əclaf! Özünü təmizə çıxarmaq üçün anama şər atırsan?!

Elşad əlinin bir hərəkəti ilə İlkini geri itələyib qəzəblə Sabirin üzünə baxdı. Sabir can hövlüylə tez-tələsik dediklərini təsdiqlədi:

– Əgər yalan deyirəmsə, balalarımın üzünə həsrət qalım! Mənsumə xala verib mənə nömrəni! – Elşadın üzündəki gərgin ifadəni izləyə-izləyə əlavə etdi. – Bizə gəlmişdi… Dedi ki, Elşad qız gətirib evə. Ailəmizə yaraşmayan bir ailənin qızıdır. Elşada söz başa sala bilmirik. Atası ürəyinə vurub, səsini çıxarmır, xəstə düşüb. Kömək elə, rədd eləyək, getsin. Yalvarıb-yaxardı. Ağlayıb, gözünün yaşını tökdü. Dedi onu Elşadın gözündən sal, mükafatın mənlikdir! – Sabir sözünün sonunda özünü qınadı. – Əllərim qırılaydı…

Elşadı elə bil don vurmuşdu. Sarsılmış halda Sabirin gözünün içinə baxır, eşitdiyi sözdən qulaqları uğuldayırdı. Yatsaydı yuxusuna da girməzdi ki, ona bu pisliyi edən anası olar. Qeyri-ixtiyari dünən axşam anasının mətbəxdə ona dediklərini xatırladı:

“…Ondan sənə arvad olan deyil! Özünü bilə-bilə bədbəxt eləmə! Çox sözü açıb deyə bilmirəm, səsimi çıxarmıram ki, qonşular bilməsin. Sənin evdən çıxmağını gözləyir. Telefonu güdür! Gözü orda-burdadır! İlkini görsün, özünü quzu kimi aparır. Buna görə İlkin onu müdafiə edir də. Gözündə imam, peyğəmbər balasıdır. Mən sənin ananam, düşmənin deyiləm, ay bala. Adın ağızlarda hallanar, rüsvay olarsan! Nə qədər ki, bu qız sənin əlini qana