a bulamayıb, boşa getsin! Ziyanın yarısından qayıtmaq da xeyirdir. Onsuz da məcburi gətirmişdin, razı deyildi. Qulağı səsdədir ki, ona çıx get deyəsən. Rədd elə getsin! Biabır olarıq! Sənin də qismətin belə imiş, anan ölsün! Öləydi anan, bu gününü görməyəydi!..”

Demək, hər şeyi əvvəlcədən gözə alıb planlaşdıran anası dünən axşam Elşadla bu söhbəti etməklə özünü sığortalayırmış…

Düşündüklərinin təsiri ilə Elşadı tər basmışdı. Sinəsi təlatümlə qalxıb enirdi. İlkinin səsinə özünə gəldi:

– Burax, rədd olub getsin!

Elşad keçirdiyi gərginliklə özü də hiss etmədən bıçağı Sabirin boğazına çəkmişdi. Bunu görəndə İlkin Elşadı zorla Sabirdən ayırıb kənara çəkdi.

– Elşad, özünə gəl! – Qollarından yapışıb, onu möhkəmcə silkələdi. – Belə şərəfsizə görə türməyə düşməyə dəyər? Lazımdır sənə?! Ailən necə olacaq? Burax getsin!

Bıçaq dərin kəsməsə də Sabiri qan yuyub aparırdı. O, əliylə kəsilmiş nahiyəni tutub sıxmış, ufuldayırdı. Barmaqlarının arasından qan süzülürdü. Qorxudan böyümüş gözləriylə Elşada baxırdı.

Elşad onu saran əsəbdən özünə hakim ola bilmədi. Yenidən Sabirin üstünə hücum çəkdi. Yumruq zərbəsiylə onu dalbadal vurub, hiddətlə bağırdı:

– Yoox, belə asanlıqla çıxıb gedə bilməz! Onda bu millət mənə nə ad verər! – Yaxasından tutub onu silkələyə-silkələyə: – Səni rayonun mərkəzində lüt gəzdirməsəm… – deyib, amiranə bir səslə tələb etdi. – Soyun, oğraşş! Soyunn!

Sabir bunu duyanda canının ağrısını unudub, Elşadın əlinə-ayağına düşdü:

– Səni and verirəm Allaha, məni öldür, amma bunu eləmə! Gərək ondan sonra mən özümü asım, yaşamayım!

İlkin qardaşını fikrindən daşındırmaq üçün əlindən gələni etməyə çalışdı:

– Ağlını başına yığ. Bu alçağa heç nə olmayacaq. Onsuz da ləyaqətini, şərəfini itirib. Belə etməklə sən özünü, o qızı rüsvay edəcəksən! Bilirsən, onda camaat nə fikirləşəcək? Fikirləşəcək ki, arvadıyla bir yerdə tutub, belə əvəz çıxır!

Sabir az qala inlədi:

– Burax məni, çıxıb gedim. And içirəm ki, bu söhbət mənimlə qəbrə gedəcək!