Əgər haradasa, kimdənsə bir kəlmə eşitsən, qanımı sənə halal eləyirəm! Bir səhvdir elədim, məni balalarıma bağışla!

Uzun cəhddən sonra İlkin, nəhayət, Elşadı Sabirdən ayıra bildi. Qoluna girib güc-bəla ilə maşına tərəf apardı. Ona maşını sürməyə icazə verməyib, özü sükan arxasına keçdi. Maşını işə salıb, bir göz qırpımında oradan uzaqlaşdı.

Yol boyu bir gözü onunla yanaşı oturmuş Elşadı, onun üzündəki ifadəni izləyirdi. Elşad özündə deyildi. Heç cür sakitləşə bilmirdi. Düşündükcə ağlı başından çıxırdı. Gərginlikdən əli-ayağı əsirdi. Tez-tez əliylə əsəbi şəkildə üzünü ovuşdururdu.

İlkin bunu gördükcə narahatlığı bir az da artır, nə edəcəyini bilmirdi. Dözməyib dilləndi:

– Elşad, qaqa, birbaşa sürürəm xəstəxanaya. Sən heç yaxşı görünmürsən. Gedək həkimə, iynə vursunlar, sakitləş.

– Lazım deyil! – Elşadın gərgin səsi eşidildi. O, siqaret çıxarıb alışdırdı. Şüşəni aşağı endirib, əsəbiliklə sümürməyə başladı.

Havası çatmırdı. Boğulurdu…

1 SAAT SONRA.

Elşad yenə içki sifariş vermişdi. Durmadan içirdi. İlkinin iradına rəğmən içirdi.

İlkin onu tək qoymamaq üçün yanından ayrılmaq istəməmişdi. Qardaşının halını-vəziyyətini ürək ağrısıyla süzüb, tab gətirmədi:

– Bəsdir özünə belə zülm elədin! Gələndən içirsən, bəsdir! – Qədəhi Elşadın əlindən almaq istədi.

– Qarışma! – İlkinin əlini hirslə geri itələyən Elşad düyünlənmiş qaşlarının altından zəhmli-zabitəli baxışlarını məchul bir nöqtəyə zilləyib, davam elədi. – Öz işinlə məşğul ol! – Bunu deyib, qədəhi başına çəkdi.

İlkin xahişdən israra keçdi:

– Qurban olum, qaqa, dur gedək evə!

– Mən ora getsəm, o evə od vuracam! Özümü güclə saxlamışam ki, bunu eləməyim!

İlkin deməyə söz tapmayıb susdu. Başını aşağı saldı.

Bir qədər sükutdan sonra Elşadın acı istehza ilə dodağı qaçdı:

– Mənə çatmır e… Nə qədər baş sındırıram, yenə də dərk edə bilmirəm. Çatmır mənə! Özünü ana adlandıran bir kəs balasına bunu necə eləyə bilər? Bu insan mənə düşməndir?

– Elşad…

– Sözümü kəsmə! – Elşad