gün səni o kursda görüb öz özümə həycanlanırdım. Hər gün o kursa səni görmək adı ilə gedirdim. Hisslərimi anlamağım bir az vaxt almışdı. Sənin haqqında da sağdan soldan sözlər eşidirdim. Özdə hec yaxşı olmayan sözlər.Beləcə illər ötdü. Artıq 11 ci sinifdə idik. Hər gün səni başqa qızlar ilə görüb pis olurdum. Həyatanda sevgidəndə soyumuşdum. Bir yandanda xəstəliyimdə var idi... Bilmirdim artıq nə edəm. Bilirdimki sarışın sevirsən.. Dəfələrlə yanından keçsəmdə mənə baxmazdın hec vaxt.. Ən pisi də bu idi.. 11 in axırları idi. Artıq ayrılıq vaxtı idi. Univerisitetə girəcəkdik və hər şey bitəcəkdi. Mən qəbul olmuşdum.. Həm də dizaynirliyə, amma sənin qəbul olmadığını bildim. Və məndə oxumağı rədd edib yenidən o kursa yazıldım. Bir gün internetdə özüm üçün gəzəndə, anonim adlı bir hekayəyə rast gəldim. Onu oxumağa başladım və ağlıma sən gəldin yenə. Onsuzda səninlə alınmayacağını qəbul etmişdim daha.. Ona görə sənə elə yazmaq qərarına gəldim...Və nə yaxşıda yazmışam" 


Eşqin gözündən axan bir damla yaşı silib Ayparnın yanına gəlib "Sənin sevginə sona qədər layiq olacam.. Söz verirəm sənə.. Sonda Eşqinlə Ayparaya nə oldu desələr, 'Evləndilər' onlar deyəcəklər. Səni sevirəm Aypara..."deyib alınına öpücük qondurur.

Aradan 1 il keçmişdi. Aypara tamamilə sağalmışdı. Ayparanın sağalmağının ən böyük dəstəkçisi isə Eşqin idi. Düzdü univerisitete yenə daxil ola bilməmişdilər. Amma bu il yenidən hazırlaşacaqdılar. Ən əsası ikisinində bir birinin yanında, çox xoşbəxt olması idi. Sevgi hər şeyə qadirdi. Əsl sevgi də bütün əngəlləri aşar. Sadecə inanmaq lazımdı. Hekayə olsada, burda da həyat kimi 2 baş qəhrəman var. Aypara Eşqinə şərəfsiz deyib onu sevməyədə bilərdi, Eşqində Ayparanın xəstəliyini bilib ondan üz döndərə bilərdi. Amma hər ikisidə bunu etmədi. Niyə ...?
"Çünki, Sevgi deyilən hiss, hər çətinlikdən daha böyükdü."

Final