Artıq 3 həftədən çox olardiki Aypara xestexanaya yatmışdı. Eşqin onu bir an olsa belə yalnız buraxmırdı. Kursa belə getmirdi. Ayparanı bu hal narahat etsədə, Eşqinə bir şey deyə bilmirdi. Çünki Eşqin 'Mənim üçün önəmli olan sən və sənin sağlığındı' deyirdi. Xəstəxanada yatmaq həqiqətəndə çətin idi. Hər kimyəvi trapediyadan sonra Aypara özünə çətinliklə gəlirdi. Gücü yalnız Eşqindən alırdı. Bu gündə Eşqinin atası xəstəxaya baş çəkəcəkdi. Oğlu ilə bu 3 həftədə hec görüşməmişdi. Son defə Həkim, Eşqin ilə Aypara haqqında Kazım bəyi məlumatlandırmışdı. Kazım bəy bunun üçün xəstəxanaya üz tutmuşdu. Kazım bəy dəhlizdə yalnız oturan oğlunu görüb ona tərəf gəldi. Eşqin "Ataa.." deyib Kazım bəyə sarıldı. Birlikdə xəstəxanın bufetinə üz tutdular. 

Kazım: Eşqin mənimlə nə vaxt danışmaq planın var idi? 
Eşqin: danışacaqdım.. Sadece vaxtım olmadı..
Kazım: Dostun dediyin sevdiyin qız imiş?
Eşqin: Hə ata odu.. Xəstədi ata.. mən onu ata bilməzdim ..
Kazım: Sənədə bu yaraşar oğul. Qurur duydum səninlə. Amma yaşınıza görə yaşadıqlarınız çox çətindi..
Eşqin: hər kəs bir cürünə sınanır. Bizdə bu cür.. 
Kazım: nəsə lazım olsa çəkinmədən mənə de. Əlimdən gələni edəcəm 
Eşqin: yanımda olduğun, mənə dəstəy çıxdığın üçün çox sağ ol ata. Yaxşiki sənin oğlunam. 

Axşam olmuşdu artıq. Eşqin Ayparanın yanında oturmuşdu. Aypara Eşqinə gülümsəyib "Sənə səni necə sevdiyimi danışacaqdım"dedi. Eşqin "Səbirsizliklə gözləyirəm hekayəmizi" deyib Ayparaya göz vurdu. Aypara Hekayəsin danışmağa başladı. 
"9 cu sinifə yeni keçmişdim.Univerisitete daha yaxşı hazırlaşmaq üçün o kursa yazıldım. Çünki ən böyük arzum dizaynr olmaq idi. Gəldiyim ilk gün səni bufetdə gördüm. Ondada Rüstəmlə oturmuşdun, özündən razı havanla. Əlində telefon nəyəsə baxıb gülürdün. Gülərkən yanağının biri batmışdı. Mənimdə yanağı batan insanlara qarşı böyük bir simpatyam olub həmişə. Sonra mən bufetdən çay alıb, bir qıraqda oturub səni izləməyə başladım. Özümdə aslı deyildi,məni özünə qarşı çəkmişdin. Ondan sonra hər