cəsarət idi.

Mənə inanmaması, haqqımda şübhəyə düşməsi mənə hədsiz yer eləmişdi. Üstəlik, məni haqsız yerə, vəhşicəsinə döydüyü üçün bundan belə dildə danışsam da onunla ürəyim heç vaxt barışmazdı. Amma etiraf edim ki, bu məqamda onun bu halına, düşdüyü vəziyyətə ürəyim ağrıdı. Məni nə qədər incitsə belə o, artıq mənim ərim idi. Və onun qarşımda belə aciz vəziyyətə düşməsinə razı ola bilməzdim. Çünki bir kişi göz yaşı tökürsə, bu qədər çarəsizdirsə, deməli, bu, sözün bitdiyi məqamdır.

Elşad toxtamağa çalışaraq dinməzcə dayandı, məni bir az da özünə sıxdı. Amma hələ də tövşüyürdü.

Mən bütün bunları duyub bilsəm də istəmədim onu utandıram. Qollarının arasında cücə kimi sıxılıb büzüşsəm də səsimi çıxarmadım. Səssiz-sədasız ağladım.

Günorta o, duşdan çıxdıqdan sonra otaqda elə mənim yanımdaca dostu Kənana zəng vurdu. Və ikisinin arasında heç gözləmədiyim bir söhbət getdi.

– Necəsən, brat? Narahat etmədim ki?

– Yox, bu nə sözdür? – Kənanın həmişəki kimi gümrah səsi duyuldu.

Elşad dərin bir nəfəs alıb yenidən dilləndi:

– Kənan, mənə diqqətlə qulaq as, brat.

– Eşidirəm, de gəlsin!

– Mən sabah qayıdıram şəhərə. Mənə sabaha kimi oradan bir ev tapa bilərsən? Sənə bir zəhmət. Bir otaqlı olsa da qəbulumdur. Amma hərbi hissəyə yaxın yerdə olsun. Təcili!

– Nə olub? Xeyirdir? – Kənan şübhələnən kimi oldu.

Elşad köks ötürdü. Kənanı maraq götürdü:

– Ə, nə olub? Dillən, ürəyimizi partlatma.

– Evli-eşikli gələcəm! – Elşad baxışlarını qaldırıb birdən mənə baxdı. Gözlərimi ondan qaçırdığımı gördüsə də sözünə davam elədi. – Məsləhətli bir yer olsun. Başa düşdün də.

– Başa düşdüm e, düşməyinə. Amma sənin bu qəfil qərarların məni bu gedişlə öldürəcək. Ə, qadan alım, bir günə ev tapmaq olar? Özü də məsləhətli yerdən… On gündür rayondasan, bunu indi deyərlər?

– Yaxşı-yaxşı, deyinmə. Nə deyirəmsə onu elə!

– Xəbər edərəm uşaqlara… – Kənan naəlac razılaşdı. – Qolumuzu çırmayıb axtaraq da…

– Sabah günortaya kimi xəbər elə mənə.