. Gözləyirəm.

– Oldu.

Elşad telefon söhbətini bitirib mənə baxdı.

– Nəyimiz varsa götür, hazır ol. Mən deyən kimi çıxacağıq. Bizə aid burda bir çöp də qalmasın, çünki bir də bura qayıdan deyilik! Eşitdin?

Sükut içində baxışlarımı yerə dikdim.

Ertəsi gün günorta biz artıq yola düşmək üzrə idik. Elşad dolu çantaları bir-bir daşıyıb maşına yığanda atasıgil şübhəyə düşdülər. O isə otağa gəlib mənə:

– Gəl getdik, – dedi.

Mən otaqdan çıxanda nədənsə çevrilib geri baxdım. Burda artıq bir ilimiz keçmişdi.

Elşad məni tələsdirdi. Biz salona keçəndə atası Elşada səsləndi:

– Hara belə?

Elşad qaşqabaqlı halda quru və soyuq səslə cavab verdi:

– Şəhərə! Birdəfəlik gedirəm.

– Başa düşmədim… Adamla bir məsləhət eləmək yoxdur? Hər halda müqəvva deyilik də bu evdə! Sənin valideynlərinik! – Atası ayağa qalxdı.

Mən o dəqiqə Elşadın böyrünə qısıldım. Həyəcanla qolundan yapışdım. Elşad gözucu məni süzüb atasıgilə tərəf çevrildi. Dillənmədi.

– Sənin bütün işlərin belədir e… Böyük saymırsan! Özbaşına hərəkət edirsən! – Qayınatam əsəbləşdi.

Elşad mənə:

– Get otur maşında, məni gözlə, – dedi.

Qayınanam bunu duyanda acıqla mənə səsini ucaltdı:

– Çatdın arzuna? İfritə! Yedin oğlumun beynini! Sən deyən kimi edir! Fikrin bizdən uzaqlaşdırmaq idi, məqsədinə çatdın!

Elşad qanlı-qanlı anasına baxaraq səsini bozartdı:

– Sakit ol!

Qayınanam o dəqiqə ərinə baxdı:

– Əli, görürsən bunun mənə olan rəftarını?

Elşad mənə bir də təkrar etdi:

– Get maşına, indi gəlirəm.

Mən onun dediyi kimi etdim.

***

Mələyin maşına oturmasını səbirlə izləyən Elşad, onun duymayacağına əmin olduqdan sonra yenidən üzünü atasıgilə tutdu:

– Mən gedirəm və qayıtmaq fikrim də yoxdur! Məni axtarmayın! Elə fərz edin ki, yoxdur oğlunuz, ölüb! Daha bizim üzümüzü görməyəcəksiz! Rahat yaşaya bilərsiniz!

– Bu nə danışır? – Anası təşvişlə ərinə baxdı. Bir söz desin deyə baxışlarıyla onu tələsdirdi. Elşad bunu görüb, təkrar anasına səsini