bozartdı:


– Sözümü kəsmə! – Və yenidən atasına baxaraq sözünə qaldığı yerdən davam elədi. – Qaldı ki məsləhət eləməyə… – O, hiddətini güclə boğub, dodaqlarını bir-birinə sıxdı. Özünü ələ alıb təkrar dilləndi. – Mən sizdən bir böyüklük görmədim. Buna görə də məsləhətləşməyə ehtiyac qalmadı.

Atası onun bu sözündən sonra tutulub qaldı. Lakin anası dərhal iradını bildirdi:

– Niyə? Nə pisliyimiz keçib sənə?

Elşad baxışlarını çevirib kin-küdurətlə anasını süzdü:

– Nə pisliyin keçib?!

– Elşad… – Bayaqdan iki əlli başını tutub oturmuş İlkin ayağa qalxıb, həyəcanla qardaşına doğru gəldi.

– Otur yerinə görümm! – Elşad özü də bilmədi ona nə vaxt çəmkirdi. Və təkrar anasına doğru çevrildi. – Qohumun Sabirdən soruş, o, sənin yadına salar nə plan qurduğunu!

Anası yerində quruyub qaldı. Rəng verib, rəng aldı. Elşad atasının onlara zillənmiş çaşqın baxışlarını görsə də susmadı. Gərginliklə:

– Öldürürdüm onu! Sənin adını verdi! Vurdum hər şeyi peysərə, canını bağışladım!

– Nədən söhbət gedir burda? – Atası gərildi.

– Soruş arvadından, özü danışar sənə! Nə qədər ki, məni gözüylə görən eləməyib, millət üzümə söyməmiş, üzü sulu çıxıb gedim burdan! – Elşad kinayə ilə dilləndi.

– Bu nədir, ağzına gələni danışırsan?! Ədəbin, mərifətin olsun! – Atası ona hiddətlə səsini ucaltdı.

Lakin Elşad bu sözləri duymamış kimi anasının gözlərinin içinə baxa-baxa barmağını əsəblə silkələdi.

– Heyif ki… Heyif ki, məni dünyaya gətirmisən, yoxsa layiq olduğun sözü eşidərdin! Sənə ana deməyə dilim də gəlmir!

İlkin onu sakitləşdirmək istədi, yenə bacarmadı. Elşad onu özündən uzaqlaşdırıb yenidən anasına səsləndi:

– Sənin gücünə, sənin hünərinə bələd oldum mən! Sən dediyini sübut eləmək üçün çəkinmərsən, başqa çirkinlikləri də eləyərsən! Bu da mənim səhvimdir! Heç vaxt özümü bağışlamayacağım böyük bir səhv elədim! – Elşad onun qarşısında göz yaşı tökən, peşman bir ifadə ilə onu dinləyən anasını təəssüflə süzdü. – Mənə çox maraqlıdır e, necə cavab