b verəcəksən o dünyada, bu əməllərinə görə!

Bu vaxt atası Əlinin arvadına bütün hiddəti ilə vurduğu şillə Elşadın sözünə son nöqtə oldu sanki. Artıq danışmağa ehtiyac görmədi.

Əlini üzünə tutub durmuş anası nəyə uğradığını bilmədi. Çaşıb qaldı.

Elşad bu mənzərəni soyuqqanlı izlədi. İlkinin onun getməsinə mane olmaq cəhdini əngəlləyib onlardan ayrıldı.

***

Elşad iti addımlarla pilləkəni enib maşına yaxınlaşdı. Qapını açıb sükanın arxasına keçdi. Bir xeyli gərginliklə fısıldadı. Sonra bir anlıq güzgüdən məni süzüb:

– Vəssalam! Qurtardı! Bir də buralara ayaq basan deyiləm! – dedi, açarı burdu. – Getdik!

Bayaqdan ağlamamağa cəhd etsəm də, onun qətiyyətlə dediyi bu sözə özümü saxlaya bilməyib hönkürdüm. Elşad güzgüdən yenə bir anlıq mənə baxdı. Amma heç nə demədi.

Heç yaxşı gün görməsəm belə bu evə, bu həyətə öyrəşmişdim. Elşad vaxt itirmədən ayağını pedalın üstünə qoyub, qaza basdı. Təkərlər beton döşəmənin üzərində qorxunc səs çıxarıb hərəkətə keçdi. Maşın güllə kimi bir göz qırpımında həyətdən çıxdı. Tezliklə mərkəzi yola çıxıb maşınların arasında şütüməyə başladı.

Tanış küçələr, tanış evlər arxada qaldıqca mən, mənə doğma olan bu yerlərlə sonsuz kədər içində vidalaşırdım. Ata-anamı görmək ümidimi bu gün artıq tamamən itirdim. Onları bir də nə vaxt görəcəyim mənə bəlli deyildi. Məni ən çox üzən də elə bu idi.

Tezliklə öz rayonumuzu tərk edib, qonşu rayonun yollarında irəliləməkdə idik. Evdən çıxdığımız dəqiqədən Elşadın telefonu susmaq bilmirdi. Gah qardaşı İlkin, gah da atası durmadan ona zəng vururdular. Elşad heç birinə cavab vermirdi. Sonda səbri tükəndi, telefonu birdəfəlik söndürüb yanındakı oturacağa tulladı. Yol boyu heç birimiz bir kəlmə də danışmadıq. Daha heç danışmağa söz də tapmırdıq.

Başımı maşının pəncərəsinə söykəyib, dərin düşüncələr içində yola baxırdım. Görəsən mənə yad olan bu şəhərdə məni yaşanacaq nələr gözləyir? Öyrəşə biləcəmmi? – deyə düşünürdüm.

Yarı yolda Elşad maşını yolun kənarında saxlayıb düşdü:

–