Nəyəsə ehtiyacın var? – soruşdu. – Nə alım səninçün?

Başımı bulayaraq ehtiyac olmadığını bildirdim. İndi daha boğazımdan su da keçməzdi.

O, qapını örtdükdən sonra arxasını maşına söykəyib, siqaret çıxarıb alışdırdı. Dərin-dərin sümürdü. Tüstü burumları küləyin müşayiəti ilə ətrafa yayılırdı. Elşad bir xeyli yubandı bayırda. Bilirdim ki, canındakı hirsi qovmağa, özünə gəlməyə çalışır. Bu vəziyyətdə maşın sürməyə ehtiyat edirdi. Təkcə siqaret çəkmirdi. Düşündüklərinin təsiri ilə onu saran əsəbdən yerində dura bilmirdi. İndi də kapota dirsəklənib iki əlli başını sıxıb dayanmışdı. Barmaqları arasında saxladığı siqaret öz-özünə tüstüləməkdəydi. Elşad isə hələ də başımıza gələnləri qəbul edə bilmirdi. Qeyri-ixtiyari düyünlənmiş yumruğunu kapota necə çırpdısa mən oturduğum yerdə dik atıldım. Qorxmuş halda onu süzməyə başladım. Artıq qorxu canıma yerimişdi. Onun mənə hər sərt baxışında, hər əsəbi hərəkətində bir günah, bir nöqsan aradığını, məni cəzalandıracağını düşünər olmuşdum.

Elşadın gərgin ifadə ilə baxışları bu dəm birdən mənə tərəf yönəldi, maşının pəncərəsindən zəndlə üzümə baxdı. Yanaqlarımı yuyan göz yaşlarımı, üzümdəki qorxu və təşvişin yaratdığı ifadəni süzdü. Sanki bir daha mənən yıxıldı. Alt-üst oldu. Mən onun gözlərində özünü bağışlaya bilməyən, bütün bu olanlarda yalnız özünü günahkar sayan bir adamın baxışlarını, əzablarını gördüm.

Cəmi 3 gün ərzində Elşad sanki xeyli qocalmışdı. Həmin Elşad deyildi. Üzünü narın tük basmış, gözlərinin altı tuluqlamışdı. Rəngi boğulub qalmışdı. Əvvəlki gümrahlığından, arxayınlıq yağan o məğrur görkəmindən əsər-əlamət belə yox idi.

Özünü toplayıb, təkrar maşına əyləşdi. Bu dəfə maşınla birgə maqnitofonu da işə saldı. Salonu asta tempdə həzin bir musiqi səsi bürüdü. Elşad onu dəli edən düşüncələri başından qovmaq, fikrini dağıtmaq üçün bu yolu seçdi. Amma çətin ki, belə tezliklə özünə gələ biləydi.

Bir neçə saat sonra iri daş lövhənin yanından ötüb keçdik. Mən macal tapıb lövhənin üstünə həkk edilmiş