ş yazını oxuya bilmişdim: – SUMQAYIT.

“Atam nə vaxtsa bu şəhərdə işləyib…” – fikrimdən keçirdim. İndi isə tale yolları məni bir başqa adamla bağlayıb bu şəhərə birgə həyat sürməyə gətirir.

Biz Sumqayıta çatanda hava çoxdan qaralmışdı. Elşadın güzgüdən məni süzdüyünü hiss etdim. Bu qədər yolu səsi çıxmayan və arabir gərginliklə fısıldayıb, düşündüklərinin təsiri ilə yumruğunu sükana çırpan Elşadın sanki hirsi bir qədər soyumuşdu. Onun səsinə baxışlarımı ona tərəf çevirdim.

– Yorulmamısan ki?.. Az qalıb, çatırıq.

Mən tamam sakit bir səslə:

– Yox, – dedim. Astadan isə öz-özümə eşitdirdim. – Məni yoran yol deyil, yaşadıqlarımdır!

Elşad deyəsən nə dediyimi eşitdi, dərin köks ötürdü. Maşını işlədiyi qəsəbəyə doğru sürməyə davam etdi.

Biz qəsəbəyə daxil olanda Elşad telefonunu yandırdı. Ona zəng vurmuş nömrələri əlüstü nəzərdən keçirib, özünü qınadı:

– Ay səni… Tamam yadımdan çıxıb. Kənan bir gör neçə dəfə zəng vurub. Mənə görə lap əldən düşdü bu gün. – Bunu deyib, Kənana zəng vurdu. Tezliklə xəttin o üzündən Kənanın əsəbi səsi eşidildi:

– Ə, hardasan?

– Çatdım Nasosnıya. Beş dəqiqəyə ordayam, Kənan. Səbirli ol…

– Ə, sənə nə deyim ki, ürəyim soyusun, ay… – Kənan sözünün gerisini güclə saxladı. – Səhərdən telefonuna zəng çatmır, ürək-göbəyimi yemişəm burda. Min cür pis fikir gəldi ağlıma! Narahat oldum!

– Yaxşıdır hər şey, narahat olma. – Elşad Kənanla danışa-danışa döngələri bir-bir keçməyə başladı.

İlahi, bu qəsəbədə nə qədər döngə, nə qədər tin vardı. Hamısı da bir-birinə bənzəyirdi. Labirint kimi.

Nəhayət, növbəti döngədə maşın tini burulanda hərbi geyimdə orta boylu bir nəfərin var gəl edə-edə gözlədiyini gördük. Bu Kənan idi.

Elşad maşını saxlayıb düşdü. Onun yanına getdi. Salamlaşıb görüşdülər. Nə danışdılar bilmədim, amma çox keçmədi ki, Kənan Elşadın ovcuna nə isə basdı. Bu yəqin ki, kirayə qalacağımız evin açarları idi. Kənan Elşaddan ayrılanda zarafatla onun qoluna bir yumruq da vurdu. Gülə-gülə küçəylə üzü yuxarı