Elşad iki gün evə gəlmədi. Mən bu günlərdə nələr keçirdim, bunu bir Allah bilir.

Evə gəlmədiyi üçün atası Elşadı xəbər alanda İlkin hər dəfə bir yalan uydururdu. Halbuki Elşad, İlkinin dediyinə görə, iki gün idi durmadan içir, maşında gecələyir, telefon zənglərinə belə cavab vermirdi.

Bu gün artıq üçüncü gecə idi Elşad evə gəlmirdi.

Mən qorxu və həyəcandan səhərədək yenə yata bilməmişdim. Hava işıqlananda bir balaca mürgüləmişdim, vəssalam.

Otaqda hənirti duyub oyandım. Elşadı gördüm. Onu görəndə məni istər-istəməz saran təşvişlə tez özümü yuxululuğa vurdum. Amma artıq tir-tir əsirdim.

O, ağır addımlarla gəlib taxtın kənarında əyləşdi. İki əlli başını tutub xeyli səssiz dayandı. Sonra elə geyimli halda yanıma uzandı. Və gözlədiyimin tam əksinə, əlini saçlarımda gəzdirdi. Birdən məni özünə bərk-bərk sıxıb, dərin köks ötürdü. Bu zaman içki qoxusu mənə vurdu. Bəlli idi ki, yenə bütün gecəni içib. Hələ tam ayılmamışdı. Üzünü saçlarımda gizlədib, iztirab dolu bir səslə:

– Mənim səhvimin bağışlanası bir tərəfi yoxdur! Bağışlaya bilirsənsə əgər, bağışla məni! Bağışla ki, heç olmasa çəkdiyim əzab bir az xəfifləsin! – dedi. – Onsuz da sənə bu etdiklərimçün Allaha necə cavab verəcəm, heç bilmirəm. Heyvanam mən! Əclafın yekəsiyəm! Sənin üzünü güldürməmişəm, əksinə, incitmişəm. Buna görə də çəkirəm cəzamı!

Mən bu anlar nəfəsimi tutub tamam səssiz dayanmışdım. Elşadın zəhmi, baxışlarının xofu hələ də canımda idi. Onun bu sözüylə gözümdən çıxan iri yaş damlası yanağıma süzüldü.

Sözünü bitirər-bitirməz çiyinlərinin titrədiyini hiss etdim. Səsini nə qədər boğmağa çalışsa da alınmırdı. Bu vəziyyət bir xeyli davam etdi. O, inanılmaz dərəcədə əzab çəkirdi. Ürəyi partlamaq həddində idi. Birinci dəfə idi onu bu qədər gücsüz, belə kövrək görürdüm. Acizanə bir halda sanki imdad diləyirdi. Bəlkə də ayıq olsaydı günahını boynuna alıb bu sözləri mənə deməyi özünə sığışdırmaz, qüruruna gücü çatmazdı. Demək istəsə də deyə bilməzdi. Bu sərxoşluğun ona vermiş olduğu bir