iştahla yemək olar?

– Neyləyim axı mən? – Məyus halda yazıq-yazıq üzümə baxdı.

– Rastıma çıxan gündən məni hər şeyə məcbur elədin! Hər şeyə! Buna da məcbur tablanacam! Heç ürəyini sıxma!

Elşad tutqun ifadə ilə üzümə baxdı və dözməyib əsəblə dedi:

– Nəzərə al ki, bir neçə saata tapılan ev ancaq bu qədər ola bilər. Məcbur qaldım də! Özün də bilirsən ki, məcbur qaldım! Lazım deyil də hər dəqiqə bunu mənim təpəmə taqqıldatmaq! Başıma at təpməyib ki, səni bilərəkdən gətirib belə şəraitdə yaşadım! Məcbur olub bu qərarı verdim! Bax, buna görə istəmirdim səni yanıma gətirəm. Kirayələrdə əziyyət çəkməyini istəmirdim.

Hıçqırıqlar içində başımı aşağı əydim. Elşad nisbətən yumşaq tonda yenidən dilləndi:

– Bizə dövlət ev verməlidir. Bilmirik nə vaxt, amma verilməlidir. Gözləyirik görək, qərar çıxsın. Müvəqqəti çətinlikdir. İnşallah, bu çətinliklərimiz geridə qalacaq!

Mənim ona baxmadan səssiz-sədasız ağladığımı görən Elşad bir xeyli dinmədi. Sonra dedi:

– Ev yiyəsiylə görüşüm, indi qayıdıram. Xəbəri olsun ki, gəlmişik.

Bunu deyib Elşad evdən çıxdı.

Çox keçmədən qapı döyüldü. Bir qadın səsi məni çağırdı.

– Ay qızım, bir bura bax görüm.

Mən gözümün yaşını silib, özümü topladım. Gedib qapını açdım. Qarşımda 57-60 yaşlarında üzü nurla dolu bir qadın dayanmışdı. Məni görər-görməz gözləri güldü.

– Boyy, gözəl qızım, xoş gəlmisən.

Mən razılıq etdim. O özünü təqdim etdi:

– Mən bu evin sahibəsiyəm, qızım. Adım Sonadır. Bu gündən mən də sənin anan. Adın nədir, qurban sənə?

– Mələk. – Mən kövrək halda sıxıla-sıxıla hələ tanımadığım bu qadının üzünə baxdım.

O isə məni başdan-ayağa diqqətlə süzüb gülümsündü:

– Maşallah, elə özün də mələksən! Allah bədnəzərdən saxlasın! Əcəb gözəl gözlərin var. Bilirsən niyə gəlmişəm? Gəldim səni aparam bizə. Sıxma ürəyini, Elşad oğluma demişəm. O da mənim balam, sağ olsun, sözümdən çıxmadı. Bu soyuqda oturma. Yoldan gəlmisən, ye-iç, bir az özünə gəl.

Sona xala məni yanına salıb evlərinə apardı. İlk