k baxışdan bu səmimi və mehriban qadın ürəyimə yol tapdı. Qayınanamdan belə isti və xoş münasibət görməmişdim deyə ona bu qərib yerdə tezliklə bağlandım. Evə doğru gedə-gedə Sona xala mənimlə danışırdı:

– Sabah nə lazımdırsa, mən təşkil edəcəm. Kənan dedi gələcəklər, amma bilmədim bu gün gəlirsiniz. Bir aydır boşdur, əl də vurmamışam. Mən kirayənişinlərimə öz balam kimi baxıram.

Biz içəri keçəndə Elşad Sona xalanın əri ilə oturmuşdu. Sona xala ərinə müracıətlə dedi:

– Nazim, bax gör nə göyçək bala gətirmişəm evə.

Nazim əmi çevrilib mənə:

– Xoş gəlmisən, qızım, – dedi, başını yüngülcə tərpədib salamladı.

Mən razılıq edib Sona xalanın göstərdiyi yerdə oturdum.

– Sıxılma, balamsan, elə hesab et öz evindir. – Sona xala mənə çay süzməyə başladı. Çevrilib Elşada:

– Durnanı gözündən vurmusan! – deyib gülümsündü.

Elşadın altdan-altdan məni süzdüyünü gördüm. Üzündəki ifadədən Sona xalanın sözlərinin ürəyinə yağ kimi yayıldığını oxudum.

Həmin axşam biz onların xahişi ilə bir xeyli oturduq.

Nazim əmi də, Sona xala da sakit və səmimi insanlar idi. Bizlə maraqlanıb, bu gündən belə evlərinin qapısını açdıqları bu iki gənci yaxından tanımağa çalışdılar. Suallara Elşad cavab verirdi. Aldıqları cavabdan sonra ev sahiblərinin hər ikisinin üzündə məmnun bir ifadə dolanırdı.

Sonra Sona xala özü barədə bir balaca danışdı mənə. Məlum oldu ki, övladları olmayıb. Və onlar Nazim əminin qardaşı qızını övladlığa götürüb saxlayıblar. Həmin qız artıq ailə qurub və Moskvada yaşayır. Orada klinikalardan birində şöbə müdiri işləyir. Sona xalanın dediyinə görə, yalnız yay fəslində onlara baş çəkməyə gəlir. Bir qədər sonra mən Elşadın işarəsiylə ayaqa qalxdım. Sona xala bizi buraxmaq istəmədi:

– Ora soyuqdur, hələ sahmana düşməyib, ay oğlum. Bu gecəni burda qalın. Siz də mənim balam. Səhər özüm hər şeyi qaydasına salacam. Soyuqlayar qız.

Elşad bu təklifi zarafatla geri çevirdi:

– Hərbiçinin həyat yoldaşı gərək dözümlü olsun, ay xala. Canı bərkisə