yaxşıdır. İlk gündən ögey münasibət göstərməyək də yaşayacağımız evə. Sonra bu uşaq pis vərdiş edər, hər gecə qaçıb gələr sənin yanına.

Gülüşdülər.

– Allah sizi saxlasın! – Sona xala bizi süzdü. – Xoşdur bizim üçün! Hər gün gəlin. Başımız əcəb qarışdı. Yoxsa lap dilxorçuluqdur. Allah bir-birinizə çox görməsin sizi! Xoşbəxt olasız!

Məndən başqa hamı bir ağızdan:

– Amin! – dedi.

Biz yenidən bura qayıtdıq. Mən çarpayıların üstündəki döşəyə baxıb səhəri necə açacağımın dərdini çəkirdim. İstər atam evində, istərsə də Elşadgildə geniş və rahat ev-eşiyi, həyət-bacanı tərk edib bu darısqal otaqda yaşamaq da varmış qismətimdə, deyə acı-acı düşünürdüm.

Elşad siqaret çəkib içəri qayıdanda məni ayaq üstə, qanıqara görüb soruşdu:

– Nə oldu yenə, nə fikirləşirsən?

– Mən burda yata bilmərəm. Gözümə yuxu getməz. Görmürsən necə çirklidir?

– Danışdıq da bayaq. Dedim ki, sabah həll edəcəm. – Elşad narazılıqla məni süzdü.

Yanıb-yaxılsam da onun bu gərgin vaxtında dillənməyə, etiraz etməyə cəsarətim olmadı. Onsuz da zərərli çıxan yenə mən olacaqdım. Elşad:

– Səni bilmirəm, mən bir az yatıb dincəlim, sabah işdə olmalıyam, – dedi, keçib divanda əyləşdi. Gərnəşib əsnədikdən sonra yerində yayxandı.

Onun bu rahatlığına, laqeydliyinə heyrət içində onu süzürdüm. O, baxışlarımı görüb, bilməmiş kimi sual verdi:

– Nə olub?

Dilimi-dodağımı gəmirib susdum. Hirs məni bu dəqiqə necə boğurdusa imkanım olsa idi, əlimə keçəni ona çırpardım. Bəlkə ürəyim soyuya.

– Gecən xeyrə! – Elşad üzümdəki ifadəni görsə də, heç nəyi vecinə almayan bir tövrlə əllərini qoltuğuna vurub gözlərini yumdu. – Sabah taksi tutaram, göndərərəm səni rayona. Çıx get.

Onun sözlərini ciddi qəbul edib, dərhal dilləndim:

– Bu əla olar! Razıyam!

Elşad gözlərini açıb tərs-tərs üzümə baxdı.

– Onu yuxuda görərsən! – Hirslə sözümü təkrarladı. – Razıdır! Evdən çıxanda dedim sənə ki, rayon söhbəti qurtardı! Gedib Sibirdə də yaşasam, yanımda olacaqsan! Mən harada, sən də