ə orada!

Bu vaxt telefonuna yenə zəng gəlməyə başladı. Elşad götürüb baxdı. Qaşları çatıldı. Üzü yenə zəhmli-zabitəli bir ifadə aldı. Sona xalagildə də telefonu susmaq bilməmişdi. Və Elşad cavab vermədən axırda telefonu səssiz rejimə qoymuşdu.

İlkin idi. Durmadan zəng vururdu.

Elşad bunu görsə də, bu dəfə telefonu birdəfəlik söndürdü. Heç gözləmədiyim bir şəkildə o, nömrəni çıxarıb qırdı. Telefonu isə bir kənara tulladı.

Mən ayrı əlacım qalmadığını anlayıb, bilmirəm divanın üstünə o vaxt nə sərdimsə gedib Elşadın böyrünə qısıldım. O, ayaqlarını bir-birinin üstünə aşırıb oturmuşdu. Gərgin bir şəkildə əli ilə tünd qəhvəyi saçlarını daraqlayırdı. Başımı onun ayaqlarının üstünə qoyub yerimdə büzüşdüm. Mənim bu hərəkətim onun qaynamağa başlayan hirsini bir anda soyutmuşdu. Dodaqlarında gəzən təbəssümlə qolunu çiynimə saldı. Sonra tez paltosunu soyunub, üstümə sərdi. Barmaqları saçlarımda gəzdikcə xoşhallandım, gözlərimə yuxu gəldi. Yatmaq üzrə idim ki, onun sualına gözlərimi açdım:

– Xala səndən nə soruşurdu ki, cavab verirdin verməyinə, amma qanlı-qanlı məni süzürdün?

– Sənə nə?!

Dodağı qaçdı:

– Necə yəni, sənə nə! Bilirəm ki, söhbət məndən gedirdi.

Mən gülümsədimsə də bunu ona bildirməyib, tamam ciddi səslə dedim:

– Soruşdu ki, bir rayondansınız?

– Aha… – Elşad maraqla məni dinlədi.

– Qohumsunuz? Dedim, yox.

– Sonra…

– Sonrası yadımda deyil. Yuxum gəlir.

– Yadına sal!

– Off… Çərənçi! – Mən onun israr etdiyini görüb davam etdim. – Soruşdu ki, bəs necə görmüsünüz bir-birinizi? Sevib evlənmisiz?

– Sən nə dedin?

– Dedim, hə. Ölürdüm dərdindən!

– Yaman demisən! – Elşad razılıqla güldü.

Hirslə ayağına vurdum:

– Başqa nə deyəydim? Bizim əhvalatın danışmalı bir tərəfi var ki… O da başlayıb ki… – Sözümü yarıda saxlayıb, gerisini gətirməkdən vaz keçdim. – Nə isə.

– Hə. Saxlama ürəyində. De gəlsin!

– Dedi ki, sənə necə məhəbbətlə baxmasından bəllidir. İndi rahat oldun?

Elşad sözlərim ona ləzzət elədiyindən