xısın-xısın gülməkdə idi.

– Millət başa düşür e, sən qanmırsan.

– Hmm… Qanmazam da…

O isə məni qıcıqlandıra-qıcıqlandıra dedi:

– Dil çaşıb sözün düzünü deyər. Deməli, sevirsən!

– Səni görəndə elə bil qutuda ilan görürəm! Sevmək nədir?!

– Baxarıq!

– Nə deyirəm ki… – Mən də eyni inadla dilləndim.

Əslində üzdə belə deyirdim, daxilən onu düşünmədiyim bir an belə yox idi. Mənə mane olan bircə qürurum idi, önümdə aşılmaz bir sədd olub əl-qolumu bağlayırdı. Çünki bir vaxt qətiyyətlə dediyim sözləri geri götürüb, Elşadın qarşısında sınmaq istəmirdim. Onun isə ağlına belə gəlməzdi ki, mən əslində ona çoxdan təslim olmuşam. Sadəcə məğlubiyyətimi qəbul etməyə gücüm çatmır. Və ona “Sənə biganə deyiləm” deməyə üzüm yoxdur.

Səhər Elşad məni oyadıb:

– Mən getməliyəm, – dedi. – Sənə nə lazımdır, yaz ver mənə, alıb gətirim. Özünü ac saxlama. Bir azdan qayıdacam. Xaladan başqa heç kəsə də qapını açma, bildin?

– Bildim.

Bu mənim “Nasosnı” adı ilə tanınan qəsəbədə açılan ilk səhərim idi.

Bir qədər sonra o, mənim tapşırdığım ləvazimatları, təmizlik vasitələrini alıb gətirmişdi. Elşadı yola salıb başladım təmizliyə. Divarları, tavanı sürtüb təmizlədim. Pəncərələrin şüşələrini sildim. Divarların çirki yuyulub təmizə çıxdıqca otaq sanki işıqlandı. Çarpayılardakı döşəkləri Elşaddan bayıra çıxarmasını istəmişdim. O da daşıyıb bir kənara yığmışdı. Yenisini alacaqdı.

Əsas işləri gördükdən sonra ətrafı səliqə-sahmana salırdım ki, Sona xala gəldi.

– Mənim Mələk qızım neyləyir belə? – deyə içəri keçdi. Otağı süzüb, gördüklərinə razılıqla gülümsündü.

Evindən burada çatışmayan masa və stullar, qızdırıcı və digər şeylər gətirtdi. Nazim əmiyə bizim rahatlığımız üçün burada başqa işlər də gördürdü. Nəhayət, bir neçə günə bu iki otaqda yaşamaq üçün normal şərait qura bildik.

(Ardı var)
Müəllif Firuzə