Çox da böyük olmayan darısqal bir həyətə keçdik.

Ev iki otaqdan ibarət idi. Mən içəri keçsəm də otağın ortasında sanki yerə mıxlanmışdım. Elə bil yuxu görürdüm. Yaşadıqlarıma hələ də inana bilmirdim.

Çantaları yuxarı daşıyan Elşad arabir gözucu məni süzürdü. Heç nəylə maraqlanmamağım onun artıq diqqətini cəlb eləmişdi.

Mən kirayə qalacağımız evi təmtəraqlı gözləməsəm də normal təsəvvür etmişdim. Burda isə biradamlıq iki çarpayı, balaca dolab və bir köhnə divan vardı. Masa və stul belə yox idi. Otaq guya silinmişdi, amma divarların çirki ilk baxışda nəzərə çarpırdı.

Düşdüyüm vəziyyətə baxdıqca deyirdim, bu dəqiqə dəli olacam. Gözlərim dolmuşdu. Mən hansı günahı işləmişdim ki, bu cəzaya məhkum olundum?

Elşad bayıra çıxdı. Deyəsən siqaret çəkirdi.

Elə bildim otaq başıma fırlanır. Yanımdakı çantanın üstünə çöküb hövüllənmiş kimi hönkürdüm. İçin-için ağlamağa başladım. O, deyəsən səsimi duymuşdu. Qapının kandarında addım səsi eşitdim. Amma maraqlanmadım. Çünki öz hayımda idim. Öz günümə-güzəranıma göz yaşı tökürdüm.

Bir qədər sonra nisbətən sakitləşdiyimi görən Elşad içəri girib ehtiyatla mənə yaxınlaşdı. Çantalardan birini altına qoyub, qarşımda oturdu. Əlini saçlarıma toxundurmaq istədi. Əlini hirslə geri itələdim. O, dərindən köks ötürüb diqqətlə mənə baxdı:

– Nəyə ehtiyacın varsa, sabah alıb gətirəcəm. – Bizim yanımızda geyimlərimizdən başqa heç nə yox idi. Yaşamaq üçün indi hər şeyə ehtiyacımız vardı. Buna görə o, mənə ürək-dirək vermək istəyirdi. – İndi sənə çətin gəlir, bir az keçsin, öyrəşəcəksən. Hələlik bununla idarə edək, sonra axtarıb-arayıb yaxşı bir ev tapacam. Burada bir qədər əvvəl hərbiçilər qalıb. Subay uşaqlar idi. Ona görə belə səliqəsizdir. Adam subay olanda bircə onu fikirləşir ki, gecələməyə yeri olsun. Səhər durub qaçır işə. Bu gecəni birtəhər yola verək, sonra hər şey yoluna düşəcək. Bilirəm acsan. Kənan bizim üçün bazarlıq edib…

– İstəmirəm heç nə! – Özüm də hiss etmədən ona çəmkirdim. – Məndən uzaq dur! Burda hansı