iti addımlarla bizə doğru gəlib, ruh görmüş adam kimi həyəcanla soruşdu:

– Ay Sona xala… Bu evi Elşad tutub?

Mən üzünü birinci dəfə gördüyüm bu qadından ərimin adını eşidəndə, özü də belə səmimi bir formada, oturduğum yerdə suya dönüb qaldım. Özümü ələ alıb bəlli etməməyə, sözün hara varacağını gözləməyə başladım. Sona xala onu görüb narazılıqla:

– Hə, tutalım elədir. Nə lazım idi?

Qadın gözucu məni süzüb, eyni həyəcanla dedi:

– Maşınını gördüm səhər darvazanın önündə. Burda deyildim, yeddi aydır çürüyürdüm qayınananın yanında. Dünən gecə gəlmişəm. Ay Sona xala, sən evi mənə vermədin, mən də gəlib səninlə üzbəüz evi tutdum. Oldum sənə qonşu. Bəs nə bilmişdin!

– Allah xeyrini versin! – Sona xala dilucu dilləndi.

Qadın birdən diqqətlə üzümə baxıb, Sona xalaya müraciətlə soruşdu:

– Bu ceyran gözlü qız kimdir belə? Birinci dəfədir görürəm. Qohumundur?

– Elşadın həyat yoldaşıdır! – Sona xala şəstlə dedi.

– Evlənib Elşad? – Qadın sarsılmış halda bir də mənə baxdı. Başdan-ayağa məni süzdü.

– Subay qalası deyildi ki… Əcəb söz danışdın da. Evlənib də, üstəlik, ailəsini də götürüb özüylə gətirib.

Qadın pərt olduğunu büruzə vermək istəməyərək guya bu xəbərə şad oldu.

– Həə? Nə yaxşı! – Məcburi gülümsədi. Və özünü təqdim etdi. – Gəl tanış olaq. Kama! Məni burda hamı belə tanıyır.

Mən dillənmədim. Mənim yerimə Sona xala dilləndi:

– Onun adı özü kimi Mələkdir! Mələk!

Qadın həyətdən çıxanda geri dönüb bir də mənə baxdı.

Mənim səsimin çıxmadığını görən Sona xala özü dilləndi. Həmin qadını işarə edib:

– Bir neçə ay bundan əvvəl gəlmişdi, vermədim evi buna, – dedi. – İstəyir lap milyon versin mənim bu evimə, xeyri yoxdur. İllərlə boş saxlayaram, amma belələrinə vermərəm. Mən də qulaqlarımın günahkarıyam. Heç yaxşı sözlər danışmırlar bunun haqqında. İki il olar dul bir kişiyə ərə gedib. Amma onun ərə getməyi ağzı yummaq kimi bir şeydir. Əri yetimin balası bir parça çörəyin əsiridir. Onu dağa-daşa salıb, bu da ki, öz