gecədən sonra onun üzünə hər baxanda bu sözlər ağır bir şillə kimi mənə çırpılırdı.

O axşam Elşad işdən qayıdıb şam etdikdən sonra hər dəfə olduğu kimi xəbərdarlıq etdi:

– Sabah naryaddayam yenə, gecə tək qorxmayacaqsan?

– Yox, – soyuq səslə dedim.

Elşad diqqətlə üzümə baxdı. Bayaqdan səbrini basıb sual verməsə də, axırda marağı ona üstün gəldi:

– Niyə bikefsən? – Şübhəylə soruşdu. – Nə isə olub? Gözümə birtəhər dəyirsən.

– Yox, sənə elə gəlir. – Mən inkar edib boynumdan atdım. Kama barədə heç nəyi açıb-ağartmadım. O, bu cavabıma inanmadı, amma çox dərinə də getmədi.

– Təki belə olsun! – deyib, adəti üzrə alnımdan öpdü.

Bir neçə gün sonra biz Sona xalagilin xahişi ilə onlara getmişdik. Sona xala samovar çayı dəmləyib, həyətdə çay süfrəsi açmışdı.

Elşadla Nazim əmi həmişəki kimi nərd oynayırdılar. Nazim əmi Elşada əsgərlikdə başına gələn əhvalatlardan danışır, Elşad şirin-şirin gülürdü.

Bu vaxt həyət qapısı açıldı. Həyətə girənin kim olduğunu görəndə gözlərimə inanmadım. Elə bildim başımdan aşağı qaynar su ələdilər. Həmin dəqiqə gözucu Elşada baxdım.

Elşad onu görəndə üzü bir anda ciddi ifadə aldı. Qaşları çatıldı. Rəng verib rəng aldı. Hirsli-hirsli fısıldayıb, oyuna davam etdisə də bir az əvvəlki şövq və həvəslə oynamadı. Astadan Nazim əmiyə:

– Lənət şeytana! Bu burda neyləyir? – dedi.

– Alə, qonşu evi kirayələyib də, bilmirdin?

Elşadın qanı bir az da qaraldı.

– Vay sənin!.. Day denən işimiz var də… Bir bu əskikdi! – Narazılıqla başını buladı. – Mərdimazarı axtarmaqla deyil ki…

Kama sinəsi və kürəyi açıq qısa don geyinmişdi. İri dolğun sinəsi və formalı budları uzaqdan diqqəti cəlb edirdi.

Forslana-forslana yaxınlaşıb, salam verdi. Əlində bir qutu vardı.

O, Nazim əmidən belə utanıb sıxılmadan birbaşa Elşada:

– Elik… – dedi, – bir bax gör buna nə olub belə? Sənin başın çıxır tok işindən. Dünən almışam, bu gün işləmədi.

Elşad düyünlənmiş qaşlarının altından tərs-tərs Kamaya baxdı. Mənim yanımda dillənib