nə etmək istəyirsən? – əsəblə soruşdu. – Kimə söz eşitdirirsən? Dilin bu qədər uzanıb?

– Nədir, üzün danlanıb? – Kama Elşadı qıcıqlandıra-qıcıqlandıra güldü. – Danışaydın da keçirdiyimiz o günlərdən balaca şahzadənə! İstəyirsən mən danışım!

– Sən öz fikrincə məni təşviş altında saxlayıb, hədələyirsən, küçük?!

Kama özünü qətiyyən sındırmadı:

– Mən yalnız səni istəyirəm, vəssalam!

– Sən məni artıq maraqlandırmırsan! – Elşad özü də hiss etmədən səsini qaldırdı. – Bir heçsən mənimçün! Nə olubsa, keçmişdə qalıb. Açıb-ağartmağın bir mənası yoxdur! Ay başdan xarab, səndən sonra yüzü gəlib-keçib e, əlimin altından. Sən hələ orda qalmısan? Yoxsa özünü nadir tapıntı hesab edirsən?

Kama gözlərini süzdürdü.

– Axrıncı dəfə xəbərdarlıq edirəm: bir də qələt edib artıq-əskik söz danışsan, məndən incimə!

– Neyləyəcəksən?

Elşad boğazından yapışıb onu hirslə maşına dirədi. Dişlərini bir-birinə sıxdı.

– Mən çox şey edə bilərəm! – dedi. – Başın bədəninə ağırlıq eləməsin!

– Özünə gəl, camaat bizə baxır! – Kama küçədən keçənləri ona göstərib, Elşadın əlinin altında çırpındı.

– Sən belə abır-həya bilənsən, ləçər? – Elşad səsini bozartdı. – Şələ-küləni də yığışdır, rədd ol o evdən! Səni görmək istəmirəm! Bir də rastıma çıxma! Bu qəsəbədə başqa ev tapmadın? Niyə rədd olub getmirsən öz rayonuna? Haradan gəlmisənsə, ora!

Kama, yəni Kamilə əslən buralı deyildi. Hələ yeniyetmə yaşlarında ikən ucqar rayonların birindən köçüb gəlmiş, bu qəsəbədə yerləşmişdi. Elşadla da burada o, hərbi hissəyə işə düzəldikdən bir neçə ay sonra tanış olmuşdu.

Elşaddan bu sözləri duyanda:

– Buraxx! Mənə əmr eləmə! Ürəyim burada qalmaq istəyir, buradan da ev tutmuşam! – dedi, məzəmmətlə Elşadı süzdü. – Heç dəyişməmisən! Əvvəlki tək kobudsan! Amma mən elə sənin bu kobudluğunu, bu sərtliyini sevirəm! Və səndən əl çəkən deyiləm!

– Sənə sözümü dedim! – Elşad ona barmağını silkələyib maşına oturdu.

– Baxarıq! – Kama inadkar bir tövrlə onun arxasından dilləndi.

O