5 AY SONRA.

Aradan keçən bu müddətdə bura artıq öyrəşməyə başlamışdım. Bu beş ayda evdən kənara çıxmasam da, demək olar darıxmırdım.

Elşad da məni incitmir, xətrimə dəymir, əksinə, məhəbbətlə yanaşırdı. Nə desəm, gözüm üstə deyib yerinə yetirirdi. Amma bu qədər vaxtda o, bir dəfə olsun atasıgillə əlaqə yaratmamışdı. Yeni nömrə alıb, izini itirmişdi. Kənana da bərk-bərk tapşırmışdı ki, İlkinə onun nömrəsini, qaldığımız evin ünvanını verməsin. Bütün bu olanlarda İlkinin zərrəcə günahı yox idi. Buna görə istəmirdim Elşad İlkini belə cəzalandırsın. Onun haqqı boynumda böyük idi. Qardaşıyla heç olmasa bir dəfə zəng vurub danışsın deyə Elşada nə qədər dil töksəm də bir faydası yox idi. Nuh deyirdi, peyğəmbərə dili gəlmirdi. Hər dəfə eyni sözü eşidirdim:

– Mən İlkinə xəbərdarlıq etmişdim. Bağışlamaram demişdim. Tüpürdüyümü yalayan deyiləm! Məndən bir də bu barədə xahiş eləmə!

Bir qədər sonra Kənan Elşada xəbər vermişdi ki, atası bir neçə aydır xəstə yatır. Və məsləhət görmüşdü ki, zəng vurub onu bir xəbər alsın.

Lakin bu xəbər də Elşadın ürəyindəki kini əritməmişdi. Bir kəlmə ilə Kənana:

– Allah şəfasını versin! – deyib, söhbəti bağlamışdı.

Günlər beləcə öz axarı ilə keçməkdə idi.

Sona xala və Nazim əmi bizə o qədər qaynayıb-qarışmışdılar ki, hərdən şübhə edirdim biz onların kirayəşinləriyik. Onlar bizə öz övladları kimi bağlanmışdılar, biz də onlara. Bizi onlarla evlərin arasındakı bircə daş hasar ayırırdı. Sona xala hər gün bizə baş çəkirdi.

Elşad istirahət günləri evdə olanda Nazim əmiyə bütün işlərdə mütləq kömək edirdi.

Yaz gəlib havalar da isinmişdi deyə bir yerə yığılanda artıq həyətdə və yaxud masanın ətrafında oturur, saatlarla söhbət edirdik. Nazim əmi burda yaxşı bağ salmışdı.

Elşadla münasibətimiz yolunda ikən o, peyda oldu.

Bir gün Sona xalayla söhbət edərkən həyətə 30 yaşlarında bir qadın girdi. İlk baxışdan xarici görünüşünə fikir verdiyi, dəblə ayaqlaşdığı bəlli olurdu. Dar geyimi onun bütün əzalarını önə çıxarmışdı. O,