burda idi.və məndən ifadə alırdılar.mən isə hər şeydən xəbərsiz olduğuma görə çox da kömək edə bilmədim və onlar da hadisəni araşdırmaq üzərə getdilər.artıq saat 23:00 idi.
Anam da özünə gəldikdən sonra ürəkdə 1001dərd ilə yuxuya getdi.ilk dəfə idiki onun simasında o yirğunluğu və üzüntünü hiss edirdim.
Mən də otağıma qalxdım və çarpayıma uzananda bu gün olanları təhlil edirdim.nə olacaq?bundan sonraki həyatım necə dəyişəcək?Və təbii ki Leyla.
Səhər açıldı və mən həmişəkindən fərqli ilk dəfə özüm oyandım və səhər yeməyini özüm hazırladım anamı da süfrəyə dəvət etdikdəb sonra yeməyə başladıq.əgər buna yemək deyilirdisə.anam da mən də düşüncələr ilə yavaş yavaş yeməyimizi yeyirdik.
Və mən yeməyimi bitirdikdən sonra məktəbə yola çıxdım.düşüncələr ilə yolla gedərkən bir əyləc səsinə özümə gəldik.qarşımda hündür bir avtomobil dayandı.az qalsın ki məni əzəcək olan bu avtomobilə baxdım və 
-hey deyəsən siz vəsiqənizi bu sürətnən gedəndə düşürübsüz.korsuz?ya kiminsə həyatı sizin üçün əyləncədir?
Avtomobildən düşən isə Vüqar idi.digər qapı açıldıqda isə əlim ayağım boşaldı.bu Leyla idi

Vüqar:
-hanı məndə o bəxt səni vuram?bəxt olsa heç qarşımıza da çıxmazdın
Bu dəfə mənim mübahisə etməyə heç halım yox idi.Leylaya baxaraq
-Hə səbəblər bilindi.Leyla xanım . . .
Sanki bu an hər kəs focus ilə bulanıqlaşmış və sadəcə mən və Leyla qalmışdıq.bir birinə nifrət və sevgi qarışığı ilə kilitlənmiş bu baxışlar bəlkə də həyatımIzın ən böyük anlarının ilk addımları idi . . .
Mən elə getmək istəyirdimki Tural da gəlib çıxdı.
-nə olub Muro problemin var? 
-yox.gedək
Dedim və son baxışla ordan ayrılıb məktəbə daxil oldum.ama hələ də Tural yapışqan kimi mənnən qupmurdu.sinifə gedə gedə test bankı kimi suallar verirdi.və budur axırki sinifə daxil olub ondan qurtuldum.o öz yerinə mən isə öz yerimə keçdim.bu dəfə isə Leyla sinifə daxil oldu və parta yoldım gəlmədiyi üçün onun yerində oturdu.bu isə həyatda ən son istəyəcəyim şey idi.buna görə də onun yanından durub elə Turalın