qışqırıb ətrafı dağıtmışdı.
Özümü hamama atmışdım.
Qapıya yapışıb hönkürərək yerə süzülmüşdüm.
Biraz ağladıqdan sonra,ağlıma bir şey gəlmiş kimi, üz gözümü silmişdim.
Ayağa qalxdım, suyu açıb vannanı doldurmağa başladım.

Etrafa bir şey axtarırmış kimi baxındım. Mütləq bir şeylər olmalıydı, deli kimi şkafları axtarırdım.
Deyəsən tapmışdım, əlimə dəyən qayçını çıxarmışdım.
Aynada biraz özümə, bədənimdə ki, izlərə, yaralara baxmışdım.
Hal-hazırda özüm özümdən iyrənirdim.
Qərarlıydım artıq.
Qapını kilidləyib, büründüyüm adyalı yerə ataraq vannaya keçmişdim.
İsti suyun verdiyi rahatlıqda qərq olmaq istəyirdim.
Gözlərimi qapadıb, qayçını biləyimə yaxınlaşdıraraq heç düşünmədən kəsmişdim.
Düşünəcək bir şey yox idi artıq.
Belə də olmalı idi.
Çən ölməli idim.
Zatən ya belə ya elə onun əlləri ilə ölməkdən isə, özümə qəsd edərəm daha yaxşı.

Acı içində, acı çekirdim.
Biləyimi vannanın üstünə qoymuşdum. Yarı xalçanın üstünə axırdı, yarı vannanı qanla doldururdu.
Suyun rəngi qatılaşmışdı.
Dərin kəsmişdim.
Yavaş- yavaş bədənimə üşütmə gəlirdi.
Yuxum gəlirdi, gözlərim yumulurdu. Özümdə deyildim artıq, sürüşüb suya keçmişdim.
Sadecə biləklərim vannanın üstündə qalmışdı.

Artıq heç bir şey xatırlamırdım. Deyəsən yox olmuşdum 
Boşluqda idim.
Sükut.
Qaranlıq ətraf.
Şüurumu itirmiş
Sonsuzluğa gedən işıq

Bölümün sonu

Yazar: Aytəkin Mirzəzadə