Mən Elşada olan güvəncimi sarsıtmaq istəmədiyim üçün ona inanmağa çalışırdım. Daxilən talan olsam da gördüklərimi sükutla qarşılayıb udur, səsimi çıxarmırdım. İstəmirdim bu mövzuda Elşadla üz-üzə gələm. Çünki ona qarşı qəlbimdə güclü bir hiss baş qaldırmışdı. Özünə bildirməsəm də mən Elşadı sevirdim. Həm də onu itirməkdən qorxacaq qədər çox! Ona ömrümün sonuna qədər nifrət edəcəyimi düşündüyüm halda indi bütün qəlbimlə ona bağlanmışdım. Bu insan məni nə qədər incidir-incitsin, bütün hiss və duyğularımı əsir alıb, məni ram etmişdi. Bir sözlə, o, qalib gəlmişdi.

Bu minvalla aradan 2 ay keçdi.

Elşadın Kamanı görəndə dəyişən əhval-ruhiyyəsi, ondan açıq-aşkar qaçması, uzaq gəzməsi ürəyimə yol tapmış şübhələri alt-üst etsə də, bu yalnız mənim gözüm önündə baş verənlər idi. Kənarda Elşadın ona olan münasibəti mənə qaranlıq qalırdı.

Kamanın həyasız davranışları, heç kəsdən çəkinməyən açıq-saçıq danışığı, Elşada olan həddindən ziyadə səmimiyyəti bu iki ayda məni boğaza yığmışdı.

O, Elşadı Nazim əmigildə görən kimi bir bəhanə ilə meydana çıxırdı. Və Elşadın yanından əl çəkmirdi.

Hərdən Elşad sözarası burdan köçmək, evi dəyişmək istədiyini dilə gətirsə də, Nazim əmigildən keçə bilmirdi. Bircə onlara görə dayanıb səbrini basırdı. Çünki bu ailə onun ürəyinə yatmışdı.

Artıq tab gətirməyə gücüm çatmayanda, dözümüm tükənəndə səssiz-sədasız ağlayırdım, amma bunu Elşada bəlli etmirdim. Çünki hələ səbrimi basırdım. Ta o gün baş verənlərə qədər…

Həmin gün mən duş qəbul edirdim.

İstirahət günü idi və Elşad evdəydi. Bilmirəm, həyətdə nə iləsə məşğuldu. Burada hamam həyətdə yerləşdiyi üçün və həyət özü də darısqal olduğu üçün sakitlik olanda pıçıltı belə aydın duyulurdu.

Mən hamam xalatımı geyinib çıxmağa hazırlaşırdım ki, bu vaxt Elşadın gərgin səsini eşidib duruxdum:

– Burda nə işin var sənin? Başın xarab olub?

Hamamın giriş qapısı taxtadan idi və bir-birinə pərçimlənmiş taxtalar köhnəldiyindən araları boşalmışdı. Gözünü qapıya dirəyib diqqətlə baxanda