deyib-güldük.

Mənim meyvədən başqa heç nə yeməməyim masadakıların diqqətini çəkmişdi. Nazim əmi israr edib:

– Ürəyin nə istəyir de, hazırlatdırım bu dəqiqə! – deyə məni sorğu-sual edirdi. – Heç nə yemədin axı sən. Olmaz belə.

Sona xala bunun səbəbini başa düşsə də, açıb-ağartmırdı. Ərinə irad tutub:

– İncitmə qızı. Yad yerdədir bəyəm? Meyli nə çəkirsə özü götürüb yeyəcək. Sən söhbətini elə! – deyib, narazılıqla onu süzür, göz-qaş işarəsi edirdi.

Bir qədər sonra Elşad getmək üçün Nazim əmidən icazə istədi:

– Yorğunam. Yatıb dincəlim. Görək sabah başımıza nə gəlir, – dedi.

– Səbirli ol, düzələr.

Nazim əminin sözü ağzında qaldı. Elə bu anda həyət qapısı açıldı. Gələn yenə də Kama idi.

Nə vaxt idi üzünü görmürdük, sakitlik idi. Sözün düzü, başımız öz problemimizə qarışdığından Kama heç yada da düşmürdü. O, təklif belə gözləmədən masaya yaxınlaşdı:

– Axşamınız xeyir! – deyib, stul çəkib oturdu.

Hamının üzündə narazı bir ifadə dolanmağa başladı. Kama isə bundan qətiyyən geri düşmədi. Əksinə, əhvalı kök halda:

– Sona xala, bu nə deməkdir? Məni özünüzə qonşu saymırsınız? Bax, inciyirəm ha. Özüm gəlməsəm, dəvət belə etmirsiniz.

Onu görüb Elşadın rəngi-ruhu yenə dəyişmişdi. Qaşlarını çatıb, mənə qalxmağı işarə etdi:

– Getdik!

Mən dinməzcə yerimdən qalxdım.

Bunu görən Kama istehza ilə Elşada:

– Nə oldu? Qaçırsan? – dodaqaltı güldü. – Afərin, vallah! Mat qalmışam sənə! Gündəlik dalımca sürünən Elşad sanki sən deyilsən! İndi arvadını görüb özünü elə aparırsan ki, elə bil, sənin ailəni dağıdıram.

Elşad mənim ona necə həqarətlə baxdığımı görüb, Kamaya üzünü bozartdı:

– Kəs səsini!

Nazim əmi Kamaya irad tutdu. Amma Kama onu dinləmədi. Ayağa qalxıb uzun dərin bir baxışla Elşadı süzdü, qəhqəhə çəkdi.

– Aaa… Mən bu kişiləri başa düşə bilmirəm. Gecəni mənimlə keçirəndə arvadına “Naryaddayam” deyir, yanıma gələndə heç qorxub çəkinmir… İndi bu balaca qızcığazın qabağında buna bax da, gör necə zağ-zağ əsir. Ona özünü